FOX TV’nin ana haber sunucusu Fatih Portakal görevinden istifa etti.

Soru, kendiliğinden geliyor:

Niçin ?

Bu sorunun yanıtı sır değil:

İktidarın baskılarına dayanamadı !

Fatih, son yıllarda, gerçekçi, keskin profilli haber programlarıyla iktidar için bir sorun haline gelmişti. Programları reyting rekorları kırıyordu. Haklı olarak büyük bir üne erişmişti. Halk kitleleri ile öylesine iç-içe geçmişti ki, yandaş medyanın onun hakkındaki yalan ve iftiraları vızıltı kalıyordu.

Anlaşıldığı kadarıyla, iktidarın FOX TV yönetimine yaptığı telkinler de işe yaramıyordu.

Ama ben yine de bir an kuşkuya kapıldım:

FOX, Fatih’i göndermiş miydi, yoksa kendisi mi ayrılmıştı ?

FOX yönetiminin istifaya ilişkin yaptığı açıklamayı okuyunca Fatih’in kendisinin ayrıldığına kani oldum.

Bir defa FOX, şunun bunu baskısına metelik vermeyecek çapta bir dünya devi. Batı’nın basın özgürlüğü kavramına da bizden çok daha yakın.

Kaldı ki, Portakal, FOX’a şakır şakır para da kazandırıyordu.

Niçin kapının önüne koysunlardı böyle bir altın çocuğu ?

Bu, madalyonun bir yüzü. Şimdi gelelim öteki yüzüne:

Portakal’ın istifası ile ilgili olarak yaptığı açıklamayı okudum. Açıklama, Fatih’in son fotoğraflarından birisiyle birlikte ve paylaşılmıştı.

Ben psikolojiden filan anlamam ama, fotoğraftaki Fatih, derviş sakalı ve uzak gülümsemesiyle içine (yoksa özüne mi deseydim) dönmüş görünüyordu. Bir tür kaçış sendromu içinde gibiydi…

Zaten açıklamasında da bir “iç-devrim” geçirmek istemediğini, filan söylüyordu…

Sözümü esirgemeden söyleyeceğim:

Fatih, idealist, yürekli birisi değilmiş. Dönekliğe elverişli bir kişiliği varmış. Tam da direnmesi, mücadele etmesi gereken bir süreçte hadi bana eyvallah demesi bunu gösteriyor.

Felsefede olsun, siyasette olsun, yazı-çizi işinde olsun iki tip insan olagelmiştir hep:

Baskılara aslanlar gibi direnenler ile korkup kaçanlar…(Pat diye dönenlerin sözünü etmeye değmez !) Korkup kaçmak dönekliğin potansiyel evresidir.

Örneğin Sokrates ipin altında fikirlerini savunurken, Aristoteles’in, bir rahibin onu ateistikle suçlaması üzerine Atina’dan kaçması buna tipik bir tarihsel örnektir. Herkes Sokrates olamaz; ama, Aristo olabilir ! Fatih, onun yolunu seçti…

Daha sonraları nerelerini gördü şu kavanoz dipli dünya ve Türkiye…

Saymakla bitmez.

Fatih’e yine de teşekkür etmemiz gerekiyor. Direnebildiği kadar direndi. Sonrasına gücü yetmedi. Çünkü o güce sahip değildi.

Çiftliğine çekilip tefekküre dalması, iktidar için kazançtır, muhalefet için’se kayıp…

En azından, kimi eski Maocular gibi iktidarın hizmetine girmeyişi sol tarafta anlayışla karşılanmasına yolaçacaktır.

Mücadele durmaz elbette. Yakında yeni Fatih’ler çıkar.

Portakal, eğer dönmezse, kubbede hoş bir seda olarak çok geçmez unutulur gider. Sanırım yeterli dünyalığı vardır, keyfine bakar.