Kabül etmemiz gerekir ki, AKP, propaganda imkanlarını öteki partilerden daha geniş çapta ve ustacı kullanıyor.

Propaganda, kitleleri yönlendirme sanatıdır. Toplumun veya toplumun belirli bir kesiminin inanç, tutum ve davranışlarını yönlendirmeyi amaçlar. Bunun için seçilmiş bilgi, tez ve olgular, sistematik bir biçimde ve belirli araçlar kullanılarak toplum içinde yaygınlaştırılır. Ana amaç, kitleleri belirli hedefler doğrultunda ikna etmek ve yönlendirmektir.

Propaganda, kitlelere gerçekleri anlatmakla sınırlı değildir. Tam tersi, gerçekleri gizleme, abartma, yalan söyleme, vb. Yöntemler, propagandanın ana işlevi içine girer.

AKP, öteki partilere göre, propaganda terimini daha derinliğine kavramış ve yöntemler konusunda ustalaşmış görünüyor.

AKP’nin propagandadaki başarısının iki temel unsuru var:

Birincisi, iktidar olma avantajından yararlanarak kitle iletişim araçlarını büyük ölçüde kontrol edebiliyor…

Öteki de, özellikle inanç konusunda yönlendirilmeye çok elverişli bir kitlenin Türkiye’de varolması. Bunlar AKP tabanının iskeletini oluşturuyor.

AKP’nin çağdaş (laik) değil, muhafazakar/İslamcı kimliği, toplumun en azından belirli (inançlı) kesimini kolayca ulaşmasına imkan sağlıyor.

Muhalefet partileri için, örneğin CHP için durum farklı:

CHP konumu gereği kitlelere sadece gerçekleri taşımaya çalışıyor. Abartma, yalan, saptırma gibi yöntemlere başvurma imkanı çok sınırlı. Bunun dışında, propagandanın temel araçlarından büyük ölçüde yoksun. Gündem yaratma, fırsatları değerlendirme konusunda da çok yaratıcı kadrolara sahip değil.

CHP’nin (ve öteki muhalefet partilerinin) avantajı,özellikle kriz koşullarında, ekonomik ve sosyal gerçeklerin kitlelere ayrıca anlatılmasına gerek olmayacak bir açıklık ve ağırlıkta kendisini duyumsatıyor olmasıdır. Kriz dönemlerinde kitlelerin kendiliğinden gelme bilinci bile bunları rahatlıkla duyumsar/özümser…

Özellikle kriz dönemlerinde, iktidarlar için, propaganda çok daha önem kazanır bu yüzden.

AKP bu konuda usta:

Gündemdeki gerçekleri mozayikleme, yahut onların yerine gündeme yeni konular taşıma konusunda örneğin…

Joe Biden’in yedi ay önceki bir röportajında söylediği sözlerin pat diye gündeme taşınması bunun tipik bir örneği.

Benim buna şahsen bir itirazım yok.

İtirazım şuna:

Herkesin, joe Biden’i sadece, ne dediğini bilmeyen, patavatsız ve şımarık bir politikacı olarak karşıya alması ! Onu ABD’nin emperyal kimyasından soyutlaması, Biden ile ABD emperyalizmini birlikte değerlendirmekten kaçınması !..

Oysa biden, ABD’dir !

Biden, ABD’nin kendisi olarak da eleştirilmelidir. Çünkü bu kişi büyük bir olasılıkla Kasım’da ABD’yi yönetiyor olacak…

Biden’leri ABD’den soyutlamak, eyyamcılıktan başka bir şey değildir

Şunun da altını çizeceğim:

Biden ile Doğu Akdeniz’de problem üzerine problem çıkartan Yunanistan, aslında, zor durumdaki iktidara yeni propaganda imkanları sunuyorlar…

Aristo günümüzde yaşasa, bunu anlamakta zorluk çekerdi sanıyorum.