Türk Tarih Kurumu’nun başkanı Yaramış, 15 Temmuz darbe girişimine katılan, ancak nedamet (pişmanlık) getirenlere kucak açılmasını istedi. “onları içimize alalım” dedi.

Kıyamet koptu.

Bunun üzerine döndü, “ben askere-polise saldıranları kastetmedim” diye kıvırdı..

Şecaat arzetti…

Şarkısı bile var:

“karakolda doğru söyler, mahkemede şaşar…”

Kulağı kesik sabıkalıların taktiğidir:

Cezaevi avlusunda belde yün kuşak, ayakta arkası basık yumurta topuklu kunduralarla volta atıp tespih sallarken, mahkemede takım elbise giyip kravat takarlar.

Duruşma boyu kafalarını yana yatırıp nadim olmuş ayaklarına yatarlar… Dümendir tabii. Ama çoğu kez işe yarar.

Pratikte neyi amaçlıyor Yaramış?

Mahkum olmuş, ama mahkemede nedamet ayaklarına yatmış FETÖ’cülere af getirilmesini!

Geçmişte darbeciler, çok çok bir-iki yıl içinde nedamet getirip, haksız yere hayatlarını kaydırıldıkları siyasetçileri, aydınları, öğrencileri, sanatçıları, sendikacıları filan af çıkartıp serbest bırakırlardı. 12 Mart ve 12 Eylül’de böyle olmuştu.

Şimdi durum farklı:

Yarmış, darbecilere af istiyor!

Nedamet ayağıyla bir an önce “yırtmalarına” çanak tutuyor…

Peki, münferit bir olay mı bu? Yahut, sadece Yaramış’a özgü bir öner me mi?

Bu nokta önemli:

Yani, söyleyene değil de söyletene mi bakmak gerekiyor aslında?

Kulislerde söylentiler dolaşıyor:

“AKP içinde bir grup FETÖ ile uzlaşma zemini arıyor”.

Yaramış’ın önermesi, bir tür keşif uçuşu olabilir mi acaba?

Siyaset kavramının içinde, döneklik, ikiyüzlülük önemli bir satırbaşıdır.

Çünkü siyaset, çıkarlar üzerine kurulu bir uğraştır. Çıkarın belirleyici olduğu yerde ilkeler faso fiso haline gelir. Bir bakarsınız dostlar düşman, düşmanlar dost olmuş!..

Olasıdır.

Peki bu durumda FETÖ’nün salyaya-sümüğe karışmış üfürükleri işe yarar mı?

Değil FETÖ’nün, Nurculuğun piri Said-i Nursi mezarında kalkıp üfürse, nafile!..

Arkadaşlar gidici…