Ortaokul birinci sınıftayım…

Türkçe hocamız (ne yazık şu an ismi aklıma gelmiyor), ara ara, ilkokulda çat pat öğrendiğimiz noktalama işaretlerinin üzerinden geçiyor…

Bir gün karatahtaya tebeşirle şöyle bir cümle yazdı:

Oku baban gibi eşek olma…

Sonra bize döndü şunları söyledi:

Bu cümlede birbirine zıt iki mana var. Noktalama işaretlerini kullanarak o manaları nasıl ayırabiliriz?

Sınıf tısss…

Gülerek karatahtaya döndü, oku sözcüğünden sonra bir virgül koydu. Tekrar bize döndü ve cümleyi, virgülde duraklayarak hep birlikte okumamızı istedi. Okuduk:

Oku, baban gibi eşek olma.

Sordu bu kez:

Burada kim eşek oluyor ?

O tarihlerde sınıfların arka sıralarına tembeller, şapşallar ve uzun boylular oturtulurdu. “Şapşal Memet” ayağa kalktı:

Babam !

Hoca, “sus terbiyesiz” dedi. “Burada tekil değil çoğul bir mana var. Baba diyeceksin…”

Sonra silgiyle (yuvarlak bir keçeydi bu) bu kez virgülü gibi’den sonra koydu. Sınıfa dönüp birlikte okumamızı istedi. Okuduk:

Oku baban gibi, eşek olma.

Tekrar sordu:

Burada kim eşek oluyor ?

Arka sıralardan bir ses:

Ben !

Şapşal Memet’ti.

Hoca, 10 dedi. Bu itirafa ancak 10 verilir…

En yüksek not’tu.

Memet’in sırıtmaları günboyu sürdüydü…

00

Ortayolcu siyasal partiler, hani şu “ne sağcıyız ne solcu” ayağındakiler, gerçekte belirli bir sosyal sınıfın üzerine bastıkları halde, “herkesin partisi” olarak ortaya çıkarlar. Demokrattırlar: Her eğilime açıktırlar. Her eğilim partilerinde yer bulabilir, filan…

Amaçları, her sosyal kesimden oy alıp iktidara yanlamaktır.

İktidara yanlama şansını elde ederlerse durum giderek değişir ama:

Tabandan gelen baskı ile Parti içindeki eğilimlerin ağırlığını değiştiren virgüllemeler ortaya çıkar zamanla…Virgülün yerini değiştirme kavgaları patlak verir bu kez. Egemen eğilim virgülü sabitleyince, eğilimler koalisyonu çatlar. Peşinden tasfiyeler, istifalar kendisini gösterir…Parti bu arada zayıflar, geriler, ama aynı zamanda gerçek yerini ve kimliğini bulur. Özüne döner…

Örneğin AKP farklı eğilimleri içinde barındıran sosyal eğilimli muhafazakar demokrat bir parti olarak ortaya çıkmıştı. Yasakları, yoksulluğu ve yolsuzluğu ortadan kaldıracaktı. Zamanla bu üç Y unutuldu, muhafazakarlık ağır bastı, demokratlık biçimselleşti. Gerçek yüzü ortaya çıktı.

Davutoğlu ile Babacan’ın partileri, AKP’nin ilk yıllarına benziyor: Liberal makyajlı muhafazakar demokratlar…

Soru şu:

Bu kimliklerini koruyabilirler mi ?

Kıyıda köşede kaldıkları sürece koruyabilirler. Birer patlama yapıp AKP nin tabanından geniş destek görmeleri halinde, hangi eğilimin ve onun tabanının baskısını hissederlerse, virgülü oraya koyarlar. Genelde virgül, yoksul halkı ve demokrasiyi ekarte eden bir yere konulur.

00

Muhalefetin, özellikle CHP’nin Davutoğlu ile Babacan’ın partilerine kol kanat germesi o körolası pragmatizmin, “düşmanımın düşmanı dostumdur” tekerlemesini öne itti. CHP de biliyor ki

, bu iki partinin hedef kitlesi, AKP’nin gitgide çözülen tabanı…

Kılıçdaroğlu, bizim Türkçe hocasına benziyor şu sıralar. Elindeki tebeşirle, karatahtadaki siyasal dizilimi nasıl virgülleyeceğinin hesabı içinde…

Virgülü doğru yere koymak yeterli değil ama! Doğru okumak da gerekiyor.

Yoksa…

Bizim Memet olmak da var hesapta !..