AKP, Avrasya’dan sonra Konda’nın anketinden de yüzde 30’larda çıktı: Yüzde 30-34 arası…

Anketlerin dili, AKP’nin eridiğini gösteriyor: Kemik oylarını bile yitiriyor, üstdüzey kadroları fire veriyor.

İktidar niçin bu noktaya geldi ?

Çok basit:

Kendisini iktidara taşıyan yoksul ve ortahalli kitleler ile radikal İslamcıların beklentilerini karşılayamadı.

Bunun nedeni de çapraşık değil, basit:

Yokluğun, yoksulluğun sırtına binerek iktidara gelenlerin, öncelikle kendisini iktidara taşıyan kitlelerin refah düzeyini yükseltecek sol/sosyal politikalar üretmesi gerekir. Geniş ölçekli bakıldığında, tüketime değil, üretime dayalı bir ekonomi modeline sarılması…

AKP, islamı da referans alarak böyle bir yola girilebilirdi. Engel yoktu…

Ama o tersini yaptı: Üretime değil, tüketime dayalı modele sarıldı. Satıp savarak, vergilere abanarak, borçlanarak yarattığı kaynakları, “kalkınma” imajı yaratmak için betona gömdü.

Oysa bunlar, onu iktidara taşıyan kitlelerin umurunda değildi. Kitleler, işsizliğin yokedilmesini, refah düzeylerinin yükseltilmesini, temel hizmetlere ucuz ve kolay bir şekilde ulaşmalarının sağlanmasını bekliyorlardı.

Radikal İslamcılar ise, bir islam devrimi…

Sonuçta ortaya, küçük bir azınlığın yükselip zenginleştiği, nepotizmin ve şatafatın hayret veren örneklerinin görüldüğü, toplumsal yozlaşma örneklerinin en azından görmezden gelindiği, demokratizmi değil, antidemokratizmi besleyen otoriter bir rejime yönelindi. Dünyada benzeri olmayan Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi, tümünün özetiydi.

Bu yola giren bir iktidar çözülür.

AKP de çözülüyor…

Mevcut mali tablo, tüketim modelinin terkedilip üretim modeline geçilmesine olanak da vermiyor:

Bizim gibi ülkelerde üretim modeline geçmek için öncelikle kaynak yaratılması ve onların reel sektöre kanalize edilmesi gerekir. Bu süreç başlarda sıkıntılı bir süreç olur, çünkü tasarruf gerektirir; ama, giderek refah tabana yayılmaya başlar.

AKP bu fırsatı kaçırdı. Dönüşü olmayan bir yola girdi. Şu sıralar, “gittiği kadar gider” psikozu içinde görülüyor…

Tarihten biliyoruz:

Sona doğru ilerleyen iktidarlar hırçınlaşır. Demokrasiden uzaklaşır. Yargı tarafsızlığını yitirir. Basın, basın olmaktan çıkartılır, direnenler susturulur…

Kitlelere bunu izah etmek için atılan her adım giderek ters tepmeye başlar. Kitleler, muhalefet karşıtı retoriğe kulaklarını tıkar …

Soru şu:

AKP iktidarı daha fazla hırçınlaşabilir mi ?

Bu mümkün görünüyor.

Oy kaybını durduracak sosyal politikalara yönelinecek kaynakların olmaması iktidarı şu seçeneklerle karşı karşıya getirdi:

Ekonomi iyice batak göle dönüşmeden gidilecek bir erken seçim.

Yahut, normal seçime kadar yitirilen oyları geri getirecek sosyal politikalara yönelme…

İlk yol daha akla yakın geliyor, çünkü kitlelerin refah düzeyini yükseltecek kaynak yok ellerinde, yaratmaları da sözkonusu değil. Ayrıca zaman da yeterli değil.

Bir yıl içinde seçime gidilmezse, güzelim ülkemiz daha da zor bir sürece girecektir.