Yeni Osmanlılar milli bayramları sevmiyor.

23 Nisan’ı Korona yasakları içine soktular. 19 Mayıs’ı da…

Zaten epi-topu dört milli bayramımız var. 30 Ağustos ile 29 Ekim de tantuna gider mi, bilmiyorum. Olasıdır.

Cumhuriyet devrimi sevdalıları, bizler, buna doğal olarak kızıyoruz, arkadaşları eleştiriyoruz…

Ama, bu işlere az-çok kafası çalışanlar, onların milli bayramlara alerjisinin kendi içinde bir mantığının da olduğunun farkındalar.

Esas eleştirilen, tepki gösterilen de o zaten.

Cumhuriyetin üzerinden 97 yıl geçti. Ama, Osmanlının üzerine bastığı toplumsal yapının kalıntıları ile düşünce akımları çok etkili şekilde varlıklarını koruyorlar.

Yeni Osmanlı akımının İslamcı kesiminin partisi iktidarda oturuyor örneğin…

Bu neyi gösteriyor ?

Cumhuriyet devriminin 97 yıldır hala yerli yerine iyice oturamadığını…

Makarayı biraz geriye saracağım:

Osmanlı devleti, feodal bir devletti; millet değildi: Ümmet’ti. Veya, din (islam) topluluğu…

(Gerçi islamda da millet kavramı vardır, ama o da topluluk/islam topluluğu anlamına gelir.)

Osmanlı’da “toplumsal nizamı” şeriat yasaları sağlıyordu. Bu yasalar ilk kez, Hz. Muhammet’in Medine’de bir kent-devlet ya da islam devleti kurmasıyla yaşama geçmişti.

Aslında ilk islam devleti, Cahiliye Dönemi’nin ilkel kabile ilişkilerine göre ileri bir tarihsel/toplumsal adım’dı hatta bir devrimdi. Hz. Muhammet islam peygamberi olmasının yanısıra tarihi ilerleten devrimci bir liderdi de.

Gelgelelim, tarih yerinde saymadı, ilerledi. Din temelinde kurulan devletler ile onların üzerine bastığı toplumsal sistemler, köleci ve feodal toplumlar, eskidi. Birer tarihsel kategori olarak ömrünü tamamladı. İnsanlık, 19. Yüzyıldan itibaren yeni bir toplumsal düzenle, kapitalizmle tanıştı. Din devletleri birer birer tarih sahnesinden çekildiler, geriye kalanlar ayak sürüyor…

Osmanlı da bu akıbetten kurtulamadı. Eşitsiz gelişme yasası ve devleti yönetenlerin yetersizliği yüzünden çökmeye başladı.

Cumhuriyet Devrimi olmasaydı, Osmanlı zaten Mondros’la emperyal devletler tarafından parçalanacak ve Manisa veya Konya’da küçücük bir uydu dev;lete dönüşecek, bitkisel yaşama girecekti…

Yeni Osmanlıların zannettiği gibi, Osmanlı’yı cumhuriyet Devrimi yoketmedi, tam tersi, yıkılmakta olan bir yapıdan yepyeni bir çağdaş devlet; yahut ümmetçi Osmanlıdan çağdaş bir millet çıkarttı. Dinin devlet üzerindeki vesayeti kaldırdı, her ikisini de özgürleştirdi…

Yeni Osmanlılar bunu anlamıyor, bu yüzden reddediyor. İlle de geriye dönmek istiyorlar yahut, Osmanlı’yı yeniden kurmak…

Denilebilir ki günümüz Türkiyesinden yaşanan tüm siyasal çekişmelerin en dibinde, devrim-karşıdevrim karşıtlığı yatıyor. İki akım, laisizm ile İslamcılık siyasal yaşamımıza damgasını basıyor.

Cumhuriyet sevdalıları ilk akımı, yeni-osmanlılar da ötekini simgeliyor.

Peki bu iki akımın hangisi Türkiye’nin geleceğini belirleyecek ? Şöyle de sorabiliriz:

Türkiye’de bir islam devleti kurulabilir mi ?

Teorikman bu mümkün. Ama soru, kalıcı olabilir mi ek’iyle sorulsa, ben buna olumsuz yanıt verirdim.

Çünkü Türkiye çağdaş bir toplum olma yolunda epeyce ilerledi. Bu da sürgit bir geriye dönüşü engelleyecektir.

00

Buradan bakınca, Milli bayramların neo-osmanlılar tarafından niçin sevilmediği doğallaşıyor.

Buna itirazımız var, ama, itirazımızın beyhude olduğunu da biliyoruz.

Önümüzde bir seçim var. Umudumuz sandıktan bu kez Cumhuriyet devrimi sevdalılarının çıkması. Çıktı çıktı, çıkmazsa, mücadeleye devam edeceğiz.

Çünkü Türkiye cumhuriyeti emperyallerin paylaşım masasında kurulmadı. Yüzbinlerce askerimizin, sivilimizin şehit düştüğü milli kurtuluş savaşının sonunda ve onlara rağmen kuruldu.

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere o vatanseverlere ve onların yarattığı Cumhuriyete sahip çıkmak boynumuzun borcudur.

19 Mayıs’ı bu bilinçle kutluyoruz…