Korona’dan sonra ne olur? Yeni bir dünya düzeni kurulur mu?

Türkiye’de ne olur? AKP iktidarı gider mi…

Bunlar tartışılıyor:

Salgın, tüm ülkelerin ekonomilerini olumsuz etkiledi; milli gelirleri düştü, işsizlik çoğaldı, finansal dengeleri bozuldu…

Bunun nedeni, üretim-satış mekanizmasının yara alması.

Neoliberalizm ya da vahşi kapitalizm bir dünya sistemi. Korona’dan sonra bu sistemin yıkılacağını söylemek hayalcilik olur. Sistem yerinde duracak. Neoliberalizm, yaralarını sarmak için her bir ülkede ve uluslararası çapta daha da vahşileşecek.

Kapitalistlerin yara sarma metodu bilinmeyen bir şey değildir:

Öncelikle kendi halkının biraz daha gırtlağına çöker. Ülkesi eğer, metropol pozisyonundaysa, buna ek olarak, gelişememiş ülkelerin biraz daha gırtlağına çöker…

Vahşi soygun, içerde, “hep birlikte yara sarma”gibi kokuşmuş milliyetçi teranelere bağlanırken, dışarda, “gemisini kurtaran kaptan” mantığı ile uluslararası çıkarların yeni bir denge üzerine oturtulmasını hedefleyen girişimler şeklinde kendisini gösterir. Militer yöntemlere de başvurulabilir bu arada.

Gçmişte bunun örneklerini yaşamıştık…

00

Yeteri kadar gelişememiş ülkeler safında yeralan Türkiye’de durum ne olur?

Yara sarmanın finansal yükü bir kez daha halkın sırtına yüklenir. Bu da, milliyetçi bir örtü altında gizlenmeye çalışılır. Bu şekilde yaralar sarılabilir mi peki? Bu kez zor gözüküyor…

00

Deniliyor ki, “Korona’dan sonra AKP iktidarı maceracı bir karar alıp seçime gidebilir. Çünkü 2023’ü bekleyecek gücü kalmadı…”

Ekleniyor:

“Salgınla mücadelede dünyaya örnek olduk” hamasetinin parlatılması, erken seçim belirtisi…”

Önce şunun altını çizelim:

AKP erken veya zamanında yapılacak bir seçimde gitmemek için elinden gelen herşeyi yapacaktır. İstanbul belediye seçimi bunun ön alıştırmasıydı…

Diyelim ki gitti. Kim gelecek yerine?

Tek bir partinin gelme olasılığı zayıf. Bu yüzden alternatif olarak koalisyonun kapısı tıklanacak.

Bizim koalisyonda yeralması olası partilerine bakıyorum. Gerek sosyal tabanları ve gerekse ideolajik-politik çizgileri bakımından homojen değil, heterojen bir profil veriyorlar.

Bu yüzden, koalisyon, aynı türden almayanları bir araya getiren bir kimlikte olacak. Peki çimento? Hangi politik zemin üzerinde bir araya gelecek bunlar?

“Çoğulcu demokrasi”zeminde! Sistem eskiye döndürülecek; parlamenter sisteme…

Peki devamlı olma şansı var mı?

Bu sorunun yanıtı, toplumsal muhalefetin desteğinde veya aksi tutumunda yatıyor.

Devam etmeden önce, ilkten, toplumsal muhalefet kavramını açıklamam gerekiyor:

Toplumsal muhalefet, kurulu düzen ile (kapitalizmle) sınıfsal çıkarları zıt karakter taşıyan, en azından genelden uzlaşmayan muhalefet anlamına gelir.

Bu açıdan bakıldığında, toplumsal muhalefet, kendi içinde ideolojik-siyasal nüans farklılıkları da taşısa, homojen bir bütündür.

Olası bir koalisyonun, sosyal muhalefetin doğal önderleri ve kitlevi/siyasi örgütleriyle geniş persfektifli bir zemin üzerinde buluşması, Türkiye’nin geleceği açısından yaşamsal önemdedir.

Türkiye’de kurulacak hiçbir koalisyon hükümeti bu gerçeği gözardı edemez ve etmemelidir.

Ama, bakıyorum, başta CHP’de olmak üzere öteki muhalefet partilerinde böyle bir hazırlık yok. Olaya sadece meclis aritmetiği penceresinden bakıyorlar. Bugün de öyle bakıyorlar, olası bir erken seçimden sonra öyle bakacaklar gibi…

Oysa, siyasi muhalefetin önderlerinin, toplumsal muhalefetin eğilimlerini şimdiden dikkate alan bir pencereden geleceğe bakmaları gerekiyor.

Toplumsal muhalefet ile koalisyon arasında kurulacak çelişkili bir birliktelik , gelişim dinamiklerini harekete geçiren bir işlev ve nesnellik kazanabilir.

Buna, toplumsal diyalektik deniliyor.

Bu yapılamazsa koalisyon giderek kendi içinde çatlar;  bilinçsiz seçmenler, ilk seçimde gidenin olmasa bile bir benzerinin peşine takılır…

Kaç kez yaşadık bunu?!

Özellikle CHP’nin kendi sağıyla olduğu kadar, kendi soluyla da dirsek teması kurması gereken bir süreç içindeyiz hülasa…