İdlib’te ateşkes imzalandı, yalaka medya sus-pus…Çok çok ateşkesi parlatıyorlar…

Çünkü ortada, gelgeç ateşkesin dışında, (zaferi filan şu yana koydum) başarı yok:

Öncelikle, Esad’ın başı hala omuzlarının üzerinde!

İkincisi, ateşkes sözleşmesi, yeni bir harita ortaya çıkarttı. Esad, Soçi sözleşmesinin sınırlarına çekilmediği gibi, tam tersi, İdlip’e biraz daha girdi. Bu arada bizim 10 civarındaki gözlem noktamız da Esad’ın kontrol ettiği topraklar içinde kaldı.

Filan…

Kalem namusuna sahip yazarlarımız bu somut durum üzerinde ayrıntılı yazılar yazdılar. Onları yinelememek için ben bugün ufak tefek ayrıntılar üzerinde duracağım…

00

Biz İdlib’te kiminle savaşıyorduk esas olarak?

Suriye ile.

Peki öyle de ateşkes anlaşmasını niçin Rusya ile imzaladık?

Bunun lafzi nedeni belli:

Cumhurbaşkanımız “katil Esed” ile aynı masaya oturmak istemiyor…

İyi hoş da, o halde, ateşkesin imza töreninde Rus yetkililere, “Esad’la görüştünüz mü” demesini ne yapalım?

Dahası, sözleşmede Esad’ı Suriye’nin meşru temsilcisi kabül etmemize ne diyelim?

Anlaşılan o ki, Esad, Rusya lideri Putin’e “umumi vekaletname” vermiş! Rusya’nın 34 askerimizi Esad adına şehit etmesi, “umumi vekalet”in tipik ve vahşi bir örneği olmalı…

Şu da var: İdlib Türkiye toprağı olmadığına göre biz kimin adına sözleşme imzaladık Moskova’da?

Neyse…

Putin’in Erdoğan ile yaptığı görüşme sırasında ayakta bekleyen Türk heyetine eliyle gel gel yapması gözüme çarpan bir diğer ayrıntıydı…

Ünlü sözdür:

Savaş, politikanın başka araçlarla devamıdır.

Buradan bakarsak, ateşkes sözleşmesi, Suriye politikamızın yanlış bir zemine oturduğunu da gösteriyor.

Tamam, Suriye ordusuna birkaç gün içinde çok ağır kayıplar verdirdik.

Ama, Esad güçlerinin İdlip’te ilerlemesi, zayiat verdirmek ile askeri başarı elde etmenin farklı kavramlar olduğunu da ortaya çıkarttı.

Politika yanlışsa, silahların doğru ateş etmesi olanaksızdır.

00

Peki şimdi ne olacak?

Ateşkes sözleşmesi, geleceğin ipuçlarını da barındırıyor içinde. Özellikle sözleşmenin, “Suriye Arap Cumhuriyetinin egemenliğine, bağımsızlığına, birliğine ve toprak bütülüğüne olan kuvvetle tahattütleri”mizi bağlayan 3.paragrafı…

Işık göründü gibi! İdlip’te kalıcı barışın sağlanmasının yolu, Moskova’dan değil Şam’dan geçiyor…

Hülasa başa sardık!..