“Değişmeyen tek şey, değişimdir.”

Her şey değişir:

Doğa değişir, toplumlar değişir, insanlar değişir…

Değişime ayak uyduranlar devam eder, uyduramayanlar  yokolup gider.

Güçlü ile güçsüzü ayıran temel ayrım bu!

Ayakta kalan güçlüdür! Ayakta kalmanın önkoşulu ise, değişime uyak uydurmaktır.

Karıncalar, dinozorlardan daha güçlüdür örneğin:

Dinozorlar yokolup gitti, karıncalar ayakta. Birisi değişime ayak uydurdu, öteki uyduramadı çünkü…

00

Kİtle iletişimindeki dev ilerlemeler, bizim medyamızı da ikiye böldü:

Geleneksel medya.

Dijital medya.

Geleneksel medyanın omurgasını yazılı-basılı gazeteler oluşturuyor.

Bu ayrım, bizim  “tiraj” dediğimiz kavramı da değiştirdi.

Tiraj, gazetelerin satış rakamına verilen isimdir.

Dijital medya ise, izlenme/tıklanma sayısıyla ölçülüyor.

En çok satan ulusal gazetemiz 300 binlerde…

İnternet siteleri milyonlara ulaşıyor. Bir çok ülkeden izleyicisi var.

Örneğin bizim Yeni Ufuk, 14 ülkeden izleniyor. En çok izlendiğimiz ülke, en çok eleştirdimiz ABD!

Yeni Ufuk’un geçen yılki tekil ziyaretçi sayısı 730.754 olmuş. Sayfa görüntülenme sayısı 1.199.374.

Tüm dünyadaki 300 milyon internet sitesi içinde Yeni Ufuk ilk 200 binler de… Türkiye’de faaliyet gösteren 40 milyon internet sitesi içinde ise, 3.389’ncu sıradayız. Bizden daha iyiler de var.

Buna karşılık bir yerel kağıt gazetenin tirajı, çok çok günlük-haftalık 150 (yüzelli) tane!

Hal böyleyken, örneğin bazı kuruluşlar, “kağıda basılmıyorsunuz” diye Yeni Ufuk’a abone olmuyor. Örneğin Türk Metal Sendikası !

Dahası var:

Resmi ilanlar sadece kağıt gazetelere veriliyor. Bunların yüzde 20’si yerel basına ayrılıyor, geriye kalanı nüfus büyüklüklerine göre paylaştırılıyor. Arslan payı Babıali’nin, özellikle de “havuz”un!

İlan niye verilir ?

Çok sayıda insan görsün/okusun diye! Milyonlara ulaşan internet gazetelerine ilan yok, günde 150 tane basana (satana değil) bol kepçe ilan !

Adalet bunun neresinde!

Resmi ilan dağıtım sisteminin değiştirilmesi gerekiyor. Mevcut sistem mantıklı değil, bu yüzden adaletli değil !

Yerel basına abone desteği sağlayan kurum ve kuruluşlar, bir-iki yıl öncesine kadar “kağıt baskı” koşulu ileri sürüyorlardı.

Israrlı yayınlarımız üzerine bu geleneksel bakış açısı genelde değişti. Türk Metal gibi yerinde sayanlar da var.

Şöyle düşünüyorum:

İnternet sitesi de olan yerel gazeteler, kağıt külfetinden kendisini kurtarmalı artık. İnternet sitesi olmayanlar da buna yönelmeli.

Biçimsellikten/ işlevsizlikten kurtulmalı, değişime ayak uydurulmalılar bu şekilde.

Abone desteği sağlayan kurum ve kuruluşlar da, internet sitesi olanlar ile olmayanların yanısıra, sitelerin ziyaretçi sayılarına göre pozitif ayrımcı bir yol izlemeliler.

Basın teknolojisi büyük bir hızla değişirken, resmi ilan dağıtım koşulları ile yerel abone-reklam dağıtımı koşullarının yerinde sayması, en hafif tabiriyle mantıksızlıktır.

00

Ben geleneksel basından gelen birisiyimdir. İnternetle de pek başım hoş değildir.

Ama, neyleyelim ki, kitle iletişim olanakları dev hızla büyüyor, buna koşut olarak geleneksel basın da bir yol ayrımına geldi dayandı:

Ya değişen koşullara ayak uyduracaklar ya da yokolup gidecekler!.

Yüreğim hala geleneksel basından yana, ama kafam değişime karşı çıkmanın gericilik olduğunu söylüyor bana. Bu kavramı benim düşünsel lügatımda olmayan bir kavramdır.