Gelmiş geçmiş en önemli savaş teorisyenlerinden birisi olan Clausewit şöyle der:

“Savaş, politikanın başka araçlarla devamıdır.”

Savaşları analiz eden toplumbilimciler için bu söz, daima teorik bir temel olarak alınmıştır/kabül edilmiştir…

Savaşlar, haklı ve haksız diye ikiye ayrılır:

İstilacı, yayılmacı emperyalist savaşlar, haksız savaşlardır. Başkaları adına ülkelerini bilmeye çalışan etnik savaşlar da haksız savaşlardır.

Tarihi ilerletmeyi amaçlayan sınıf savaşları ile bağımsızlık savaşları, haklı savaşlardır.

Örneğin, milli kurtuluş savaşımız haklı bir savaştı.

Bugün Ortadoğu ile  Kuzey Afrika yangın yeri gibi:

Savaşların en yoğun olduğu coğrafya, Ortadoğu ile Kuzey Afrika:

Suriye, Irak, Libya başı çekiyor…

Clausewit’e dönersek, buralarda politik çözümler bitmiş durumda; bu kez politika, başka araçlarla ya da savaş biçiminde sürüyor/sürdürülüyor…

Buralarda süren savaşlarda da iki yan var:

Haklı olanlar ile haksız olanlar…

Ortadoğu ve Kuzey Afrika’nın yeraltı zenginliklerine gözünü diken emperyalist devletler ile onların destekçileri ve maşaları; örneğin PKK/YPG gibi ayrılıkçı teröristler ile her türden köktendinci terör örgütleri içsavaşların haksız cephesini oluşturuyorlar.

Vatanlarını savunan, vatanlarının bütünlüğü için savaşanlar da haklı cephesini…

ABD, Ortadoğu ve Kuzey Afrika’yı ya da petrol bölgelerini yeniden kurgulamak istiyor. Patron onlar. Diğerleri birer piyon, maşa, avadanlık…

ABD’de Irak’ı böldü. Suriye’yi bölünmenin eşiğine getirdi. Libya’da içsavaş var.

Hedefinde ise Türkiye ile İran var.PKK, vurucu gücü!

PKK’yı, Esad rejimini devirip ülkeyi ikiye bölmek için kullanan ABD, şimdi de İran’a karşı bunları kullanmak istiyor.

Eski komünist, yeni sosyal-kapitalist Rusya, ABD’nin Ortadoğu ve Kuzey Afrikada’ki nüfuz bölgelerini genişletmemesi için, ABD karşıtı ülke ve güçlere destek oluyor…

Santranç tahtasının iki başında bunlar var…

ABD’nin amacı, Irak, Suriye, Türkiye ve İran’daki Kürt azınlıkların oluşturacağı bir konfederatif devlet kurmak.

Bir tür ikinci İsrail! Bunun için de bu ülkeleri, Irak gibi bölmek istiyor.

Bunlar aracılığı ile Ortadoğu’yu sürekli kontrolü altında tutmak!

AKP iktidarının, bir dizi uzlaşma yoklamasından sonra PKK ile radikal bir mücadeleye girmesi doğruydu.

Bu amaçla Suriye’nin kuzeyinde bir güvenli kuşak oluşturma operasyonu da yanlış değildi.

Ama daha doğru olan, PKK’ya karşı Esad rejimiyle uzlaşmaktı.

ABD’nin tavşana kaç tazıya tut şeklindeki bilinen Ortadoğu politikasına karşı çıkmaktı.

Eğer bu yapılabilseydi, o zaman güvenli bölge oluşturmak için Suriye’ye girmemize gerek kalmayacaktı. O işi,Esad güçleri yapacaktı.

Sonuçta orası, onların vatanı!

Şimdi iki arada bir derede gibiyiz…

Gelelim Libya’ya…

Mısır, Rusya, Fransa, BEA gibi ülkeleri karşımıza alarak Libya’ya asker göndermemiz, İhvanlar üzerinden Doğu Akdeniz’deki petrol yataklarından sözsahibi olmamızı sağlayacaksa eğer, işin bir mantığı var demektir.

Rusya’nın ve ötekilerin muhalefetine rağmen İhvanlara (Müslüman Kardeşlere) destek olmak önceliğimizse eğer, bu işin mantığı yok demektir.

Bekleyip göreceğiz…