Yeni Ufuk,birkaç gün önce,”atlatma”bir haber yayınladı:

Ereğli’de işsiz sayısı,2019 Kasım ayı itibariyle 27 bin 500’e çıkmış.

Bizim Sina,KGK toplantısı için Malatya’da olduğu için,haberi Zehra ile birlikte allayıp pulladık!

27 bin 500!

İnanılır bir rakam değildi bu.100 bin nüfuslu bir sanayi kentinde nüfusun üçte birinin işsiz olması olacak şey değildi!

Bu sadece genel nüfusa orandı üstelik.Peki işgücüne oranı neydi bunun ?

İşgücü,kategorik bir kavramdır. Yani başı sonu vardır. Açımlamak gerekirse, işgücü,bir kişinin faydalı şeyler üretmek için harekete geçirmek zorunda olduğu fizik ve entellektüel yeteneklerini belirtir. Yahut potansiyel üretken gücünü.

Tam karşılığı değil belki, ama işgücünü, “çalışabilir” kavramıyla özetlemek mümkündür. Çünkü, fiziki yetenekler ile bilgi birikimi olmadan yararlı şeyler üretmek mümkün değildir. Üretmek için de çalışmak zorunludur.

Uzattık.

Çalışabilir nüfus (ki 15-50 yaş arasına tekabül eder) genel nüfusunun yüzde 60’ı kabul edilir. 80 kabul eden varsa da gerçekçi değildir.

Ereğli’nin nüfusu kaç ?

100 bin.

Bunun ne kadarı çalışabilir nüfus ?

60 bini.

60 binden 27 bin 500’ü çıkartın. Geriye 32 500 rakamını elde edersiniz. Bu rakam, teorik olarak, çalışanlar ile açık işsizlerin dışındaki çalışabilirlere denk düşer.

Ancak, İşkur’a kayıtlı olmayan veya zaman zaman aralıklarla çalışanların da varlığını hesaba katacak olursak, Ereğli’de gerçek işsiz sayısı 35 bin civarındadır.

Yani çalışabilir nüfusun yarısı işsiz ! Her çalışana bir işsiz düşüyor !

Rekordur !

Ereğli bu hale nasıl geldi ?

Filmi biraz geriye saralım:

Erdemir’in montajına başlandığı sıralarda (1961-62) Ereğli’nin nüfusu 8 bin civarındaydı.

Buna karşılık, montajda 11bin işçi çalıştı. Bunların içinde Ereğlili işçiler de vardı elbette. Ama,kasabanın çalışabilir nüfusu Erdemir’in ihtiyacını karşılayamıyordu; özellikle de teknik personel ihtiyacını…

Bu yüzden montajda çalışmak üzere yurdun dört bir yanından işçi akını olduğu Ereğli’ye; özellikle de Doğu ve Güneydoğu ile Doğu Karadeniz’den…

Bu durum bir yandan kasabanın bölgesel/kentsel mozayiğini zenginleştirirken, öte yandan da ticari hacmi genişletti, ayrıca yeni sosyal münasebetlerin doğmasına yolaçtı. Kasabanın yarı-feodal yapısı çözülmeye başladı, kapitalist ilişkiler ön plana çıktı. Kasaba, bu anlamda, dönüşüme uğradı, çağdaşlaşma sürecine girdi, bu süreç hala sürüyor.

Montajdan sonra Erdemir’in işçi sayısı gerçek ihtiyacına geriledi. 5-6 bin arasında oynamaya başladı.

O dönemde işsizlik çok düşük orandaydı.

Zaman içinde, nüfus artışına paralel olarak çalışabilir nüfus da arttı. Ancak yeni çaplı yatırımlar olmadığı için işsiz oranı büyümeye başladı.

2019 Kasım’ında yukarıdaki korkunç rakama ulaştı.

Bu köşede yaza yaza ben de bıktım:

Ereğli’nin temel sorunu yatırım sorunudur.Üretmezsen tüketirsin, işsiz kalırsın,borç sarmalına girersin. Caddelere sığmayan özel araçlar, borç sarmalının yürüyen yüzüdür !

Sonuçta batarsınız !

Tıpkı güzelim ülkemiz gibi !..

Ereğli’ye bakıyoruz….

Çelik üretiyoruz. Boru filan üretiyoruz. Biraz çimento üretiyoruz.Ötekiler, manifaktür sanayii: Atölye imalatı, tamirciler filan. Bir de küçükesnaf… Tarım çoktan bitti.

Buralarda toplam, memurlarla birlikte, 30 bine yakın kişi çalışıyor. Erdemir dahil işyerlerinin ürettiği katmadeğerler artık kente yetmiyor!

Biz ne yapıyoruz:

Siyasetçiler başta olmak üzere kendisini kentin geleceğinden sorumlu görünenler, enerjimizi yeni yatırımlar çekmek için harcayacağımıza, en büyük katmadeğer üreticisi olan Erdemir’in gırtlağına çöküyoruz ! Küçük üreticileri bile değil, tam tersi, irili-ufaklı aracıların çıkarlarını savunmaya çalışıyoruz.

Erdemir’i yatırım konusunda sorgulasak, eh anlarım. Endüstriyel akılcılığın çerçevesi içinde tartışılabilir bu.

AKP iktidarını, “hani tersaneleri canlandıracaktınız” diye sorgulasak, omuz veririm.

Ama öyle olmuyor !..

Ereğli,bu kadar işsizi uzun süre kaldırmaz !

Kafamızı üretmeye çalıştırmalıyız artık.

27 bin 500 işsiz, tufandır beyler, tufan !..

Yoksa, Nuh peygamber bile bizi kurtaramaz !..