Bizim kuşağın idollerinden birisiydi.

Ankara Siyasal’da yetişen çok sayıdaki devrimci dostun hocarındandı. Yıllar geçtikçe hocaların hocası oldu.

Anayasa hukukçuydu,1961 anayasasının mimarlarındandı…

Dışişleri bakanlığı da yapmıştı.

Solcuydu,sapına kadar devrimciydi.

Sol taraftaki çeşitli dergi ve gazetelerde uzunca bir süre köşeyazarlığı da yapmıştı. Mütevaziydi. Ünvanlarını kullanmazdı köşesinde. Mümtaz Soysal’ı yeterli görürdü.

Yazılarını keyifle okuduğum az sayıdaki köşeyazarından birisiydi…

1971 faşizminden her namuslu vatansever aydın gibi, O da nasibi almış; tutuklanmış ve bir süre cezaevinde yatmıştı.

Önceden de tanırdım. En son,yanılmıyorsam, altı-yedi  yıl önceki bir Posbıyık Festivalinin konuğu olarak Ereğli’ye gelmişti.

Festivalin geleneksel akşam yemeğinde, biz Egemen Berköz’ün de içinde yeraldığı şair dostlarla birlikteydik, hoca bir başka masadaydı.

Yemeğe geç gelmiş, erken ayrılmıştı. Giriş-çıkışta, bizim masaya yaklaşırken O’nu ayakta karşılayan sadece ben olmuştum. Şaşırmıştım. Yanımızdan yakın tarihin en önemli kişilerinden birisi geçiyordu, kimsenin umurunda değildi bu!

Yan masadaki Hürriyet-Sanat’tan bir-iki ucube, yumuldukları ikinci porsiyon mezgit tavayı övüyorlardı birbirine. Hatta,birisinin, hocanın arkasından tuhaf bir gülücükle baktığını bile ayrımsamıştım.Bir-iki lafla bunlara bulaşmamın nedeni buydu…

Öğrencisi, hocası, yazarı, devrimci işçisi, köylüsü ve aydını ile Türkiye’ye yeni bir ’68 kuşağı' gelir mi?

Gelmeli! Yoksa, halimiz duman!..

Yeni Mümtaz Sosyal’lara ihtiyacımız var.

Işıklar içinde yatsın.