Bizim buralarda ilkbahar pek yaşanmaz.

Pat diye gelir yaz.

Yazımız, sa ılık olur.

Poyrazdandır.

Ama sonbahar…

O,dibine kadar yaşanır işte:

Öncelikle çınarlarda…

Bizim çınarlarımız fetih çınarlarıdır,yediyüze merdiven dayamıştır kıyıda olanları…

Eylül gelir,Ekim gelir,Kasım’a ayak basılır,gitmek bilmez yaprakları.

Kumrular da onlarla birlikte direnirler.Epi topu iki çifttirler zaten…

Barınağa demirli küçük motorlu tekneler yelkenliler,sandallar,botlar yavaş yavaş denize el sallar,kıyıya çekilirler.

Güneşli günlerde kıyı kahveleri tıklım tıklım olur.Çoğu orta yaşın üzerindedirler.

Bilirim,çay-kahve değil,”güneşin son nurundan bir damlacık”içmeye gelmişlerdir.Bir de dostları görmeye…

Bilirler,sonbalar,eski Yemen türkülerini de getirir beraberinde:

Gidip gelmemek vardır.Gelip te görememek…

İlkbahara merhaba diyememek yahut…

Hüzün mevsimidir sonbahar…

Ayrılıklar mevsimi…

Yaz sevdalarına mendil sallandığı mevsim….

Çınarlar son yapraklarını da bırakınca toprağa,kıyı kahveleri insanın içini ürperten bir yalnızlığa bürünürler.

Kıyıdaki martılar bile çeker gider.

Geriye kala kala,kahvelerin kapalı alanlarında yaşama dahil olmakta direnen son düzlüktekiler kalır…

Onların da yere basabilenleri…

Hüznünü tek başına damıtan gençler de vardır arada.

Bir de balıkçılar…

Bizim buralarda ilkbahar yaşanmaz.

Pat diye gelir yaz.

Yazımız’sa ılık olur.

Poyrazdandır.

Ama,sonbahar…

O da gidiyor işte!...

Yağmurların eli kulağındadır.

Bıçak gibi kesen poyrazın…

Kırlangıçlar çoktan gitti,zaten pek sevmezler buraları.

Bilirim:

Kentin kuş uçmaz kervan geçmez kıyı-bucağındaki yoksul yüreklere çoktan düşmüştür kışın gölgesi şimdiden…

Bir bıçkın,söylenmeye başlamıştır bir yerlerde:

“Ah ulan kahpe felek…”

Sonbahar hüzün mevsimidir,ayrılıklar…