Ordu Yardımlaşma Kurumu’nun (OYAK)sahibi olduğu Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları Kdz.Ereğli’de kuruludur.

Hala orada.

Ama,artık Ereğli ile pek bir ilişkisi kalmadı!

Gövdesi burada,kafası başka yerde!..

Bizim çocuklar bu değerlendirmenin detaylarını açıkladılar. Tekrar etmeyeceğim. Şöyle bir genelleme yapmakla yetineceğim:

Erdemir’in Ereğli ile ilişkisi,yarattığı  katmadeğerin sadece işçi ücretleri bölümüne eşdeğer hale geldi.

O kadar!

O değer de, işçi sayısındaki azalmaya koşut olarak yıl yıl eriyor…

Yarattığı korkunç çevrekirliliğinin bedelini ödeme yükümlülüğünü de sırtından attı. Özel Endüstri Bölgesi haline gelirse, yerel yönetime vergi de ödemeyecek.

Denizi dolduracak, hazine arazilerini babasının malı gibi kullanacak, yeni binalar yapacak, ama tek kuruş emlak vergisi ödemeyecek!...

Kirini pasını Ereğli halkının sırtına yükleyecek. Korkunç karını yerli-yabancı yatırımcılarla paylaşacak!..

Yerel yönetim haliyle tepkili.

Artık demokratiklikleri su götürür kitle örgütleri ortada yok.

Bir-iki namuslu gazete dışında yalaka basın suskun.

CHP’den sadece Gürsel Tekin olayın üzerine giderken partinin genel merkezinden tık yok, yerel örgütü zaten kayyımlık!..

Ereğli halkı şaşkın, birilerinin kendilerine önderlik yapmasını bekliyor…

Alaplı’da tüm siyasal partiler, kitle örgütleri el ele vermiş Kanada’lı şirketin altın aramak için onbini aşkın ağacı kesmesine tepki verip Komisyon kurarken, Ereğli’de yerel yönetimin çabasına rağmen yaprak kımıldamıyor!..

Erdemir’de örgütlü tek sendika olan Türk Metal bile arazi!..

Erdemir’in işçi sayısı yıl yıl eritmesi, kendi personeli için kurduğu, sosyal-sportif tesisleri elden çıkarması, yarattığı çevrekirliliğinin bedelini ödemekten kaçınması, vb.Türk Metal’in umurunda değil!

İşçilerden aidatını alıyor, grev-mrev de yapmadığı için cebi şiştikçe şişiyor. Bunun yanısıra Erdemir işvereni ile el ele yürüttüğü Metal-Kop ile Gülüç’teki otelinden ve benzin istasyonundan tatlı karlar sağlıyor…

Sendikadan çok holding’e döndü!

Türk Metal, Erdemir’in işletmeye açıldığı tarihte geldi Ereğli’ye. O zamanki adı Demir-Çelik Sanayii İşçileri Sendikası’ydı, kısa adı Metal-İş’ti.

Milliyetçi-muhafazakar’dı…

Onu, ötekilerden ayıran en önemli özelliklerinden birisi de ticari girişimleriydi. Örneğin Konya kumaş fabrikasından aldığı kumaşları işçilere taksitle satarak hem kar sağlıyor ve hem de sendikalararası mücadelede öne çıkmaya çalışıyordu.

Sendikanın o zamanki şube başkanı Gündüz Yazıcı, 8 Kasım 1967 tarihinde yayınladığı “mühimdir”başlıklı bildirisinde, şöyle diyordu:

“Üye arkadaşlarımızın kışlık giysilerini ucuz, kaliteli ve taksitle yapabilmeleri için Bursa’dan bir kumaş fabrikası ile anlaşmış bulunuyor…”

Yazıcı, bir de not düşüp şöyle diyordu:

“Mallarımız Ereğli piyasasından ucuz satılacaktır…”

Rakip sendika olan Maden-İş ise, Metal-İş’i işportacılık yoluyla işçinin sırtından para kazanmakla suçluyordu…(Bkz.S.Çıladır,Emeğin Çelikleşme Öyküsü,Defne yayınları)

Aradan geçti 52 yıl, Metal İş(TürkMetal) bildiğiniz gibi!..

Bunları niye yazıyorum?

İşçisini gitgide eriten ve onları çoluk-çocuğu ile yararlandığı sosyal-sportif tesislerden yoksun bırakan yarattığı kirliliğin bedelini bile ödemeyen bir fabrika yönetimine ilkten kimin tepki vermesi gerekir?

Sendikanın değil mi?

Peki nerede o?

Ereğli’de market, Gülüç’te Otel ve benzin istasyonu işletiyor, işçilerden aidat alıp keyfine bakıyor!..

Türkiye çapında ünlenen Ereğli’nin geldiği noktaya bakın bir!

İnsan üzülüyor, öfkeleniyor…