DEM PKK’nın çekilmesiyle, artık sadece meşruiyet zemininde siyaset yapmak istediklerini deklare edip duruyor.

Tabii şimdikinden farklı bir zeminde. Azınlık haklarının anayasa ile tanınacağı, Öcalan’ın serbest kalıp siyasi bir aktöre dönüşeceği bir zemin istiyorlar.

Şüphesiz bir ütopya değil bu. Çünkü gelişmeler iktidarın Kürtlerle ittifak yapmak istediğini gösteriyor. Zaten PKK’nın teslim olması bu senaryonun bir bölümü. PKK kendiliğinden değil iktidarın ortağı Bahçeli’nin çağrısı üzerine çekildi. Önceden kurgulanmış  bir oyunun yaşama geçirilmesi sürecine böyle girildi.

Bu gelişmede elbette dış dinamiklerin veya Ortadoğu’daki gelişmelerin de rolü var, ama belirleyici olan iç-dinamikler bence…

şöyle koyacağım sorunu:

iktidarın Kürtlere el uzatmasının nedeni, son yerel seçimden bu yana toplumsal desteğinin daralmasıyla ilgili. İktidar “Terörsüz Türkiye”yi daralan kitle desteğini genişletmek, ferahlamak için istiyor. Bu kuşkusuz ülkemizin çıkarına da !..

Tabii Kürt taleplerinin meşru  zeminde çözümü vaadiyle…

Ama bu kadar değil, bir başka şey de istiyor. Erdoğan’ın yeniden aday olma yolunu sonuna kadar açmak !Bunun için de anayasanın değişmesi gerekiyor.

İktidar için çok önemli bir konu bu. Çünkü varoluşlarının sürekliliği buna bağlı. Erdoğan’ın aday olamayacağı bir seçimde AKP’nin başarı şansı sıfırdır.

Erdoğan’ın yeniden aday olması bu koşullarda bireysel  bir tercih sorunu olmaktan çıkıyor, ittifakı kucaklayan bir kolektif ihtiyaca dönüşüyor.

Nitekim geçenlerde Erdoğan’ın bu konudaki muğlak bir beyanına ilkten iktidar ortağı Bahçeli’nin tepki göstermesinin nedeni  bu idi.

Erdoğan’ın en son, “emir-i hak vaki oluncaya kadar “ siyaset yapacağını açıklaması ona yüklenen tarihsel misyona kilitlendiğini gösteriyor.

Kürtler de bunun farkında. Yani, kendilerine uzatılan elin siyasi hedefinin!

Siyaset belirli ilkeler temelinde yapılan bir uğraştır gerçi; ama sürecin her dönemecinde pragmatizmin sırıtkan yüzü görülür yine de. Onsuz siyasetçilik olmaz.

İktidar- Kürt İttifakında da böyle bu. DEM ile AKP+MHP ideolojik bakımdan pek “mütecanis”  partiler değil; ama görülüyor ki, öyle olmalarına rağmen iki tarafın da ittifaka ilkelerin değil, pragmatizmin penceresinden bakmaları bir araya gelmelerini sağlıyor.

Soru şu:

Kürt taleplerini de içerecek anayasa değişikliği, ulus-devletin milli-demokratik karakterli kuruluş felsefesini zarar verir mi ? En azından böyle bir olasılık var mı ?

Anayasa teklifi ile Kürt talepleri netleşsin göreceğiz.

Yazıyı sonlandırmadan şu soruyu da sormak zorundayım:

Türkiye’nin yeni bir anayasaya ihtiyacı var mı gerçekten ?

Ayrıca Kürt Sorunu niçin şimdi gündeme taşındı ?

Soruya iktidar penceresinden bakıldığında anayasa değişikliğine ihtiyaç var, çünkü Erdoğan’ın önünün açılması gerekiyor. Bu bağlamda Kürtlerin desteğini almak için onların taleplerini de gündeme taşımakta beis görmüyorlar.

Bu katı pragmatik senaryonun eksiksiz yaşama geçme şansı var mı peki ? Bana bu biraz zor olacak gibi geliyor. Çünkü iktidar kitle desteğini hızla kaybediyor !..