“ Dost acı söyler “ özdeyişine yaslanarak yeniden dönüyoruz Sevgi Barış ve Dostluk Festivali’ne…

    

Dedik ki, Ereğli turizm yöresi değil.Turizmin altyapısı yok Ereğli’de… Ereğli, bir yanda demir-çelik fabrikası ile tersanelerin, öte yanda da kömür ile çimentonun sarmaladığı bir ağırsanayi kenti.

    Sevgi Barış Dostluk festivali, start alırken, bu gerçek dikkate alınmıştı. Ereğli, Sevgi Barış Dostluk kavramlarını uluslararası çapta somutlaştıracak projelere imza koyacak; uluslar arası çapta, bir Barış Kenti olacaktı.

    O yola girdiydi de: Türk-Yunan dostluğu temelinde Hydra adası Belediyesi ile kurulan barış köprüsü, Halil Posbıyık’a 1996 yılında Abdi İpekçi Barış ve Dostluk Ödülü’nü kazandırdıydı.

    Şu var ki, Hydra ile kurulan dostluk köprüsü, nasıl ve neden olduysa, yıkılıp gitti. Ereğli, uluslararası barış kenti olma işlev ve amacını yitirdi; festival boşluğa düştü!..

    Tamam, yine görkemli festivaller düzenleniyor, Ereğli’nin ulusal ve uluslararası çapta tanıtımı yapılıyor; ama, tanıtımın üzerine oturduğu somut bir zemin yok artık! Yıllardır böyle bu!..

    Ne yazık ki bu gerçeği görüp dile getiren kimse olmadı bugüne kadar. İş başa düştü yine!..

    Sevgi Barış Dostluk Festivali, düştüğü boşluktan kurtulması ve yeniden ayakları üzerine basması için özüne dönmelidir!..

    Festival, Ereğli’nin, uluslararası planda bir Barış Kenti haline gelmesi işlevini yeniden omuzlamalıdır.

    Bu bağlamda, her yıl verilen Sevgi Barış Dostluk ödülü, bir yönetmenliğe kavuşturulmalı; ödüller, bu çerçevede oluşacak ulusal bir jüri tarafından değerlendirilip dağıtılmalıdır.

    Posbıyık’a da verilen Abdi İpekçi Barış ve Dostluk Ödülü, Sevgi Barış Dostluk ödülü için örnek olabilir.

    Son yıllarda düzenlenen Sevgi Barış Dostluk Festivalleri, Belediye Festivaline dönüştü. Festival Komitesi’nden STK’lar ve bu arada basın dışlandı. Barış Ödülü, bir jüri tarafından değil, doğrudan belediye Başkanlığı tarafından verilmeye başlandı.

    Bu yıl, Ereğlili bir hayırsevere Barış Ödülü verilmesi, barış kavramının evrensel içeriğinden ne denli uzaklaştırıldığını da gösteriyordu!..

    Bu yozlaşmanın önüne, festivalin özüne dönmesi ile geçilebilir ancak!..

    Uluslararası olma savındaki bir festivalin, bastığı somut bir zemin olması da yetmez; o festivali işlevsel kılacak bir Festival Komitesi’nin de varlığı zorunludur. Bu Komite’de bilimadamları, Türkiye çapında kendisini kanıtlamış kültür emekçileri, sanatçılar ve barış gönüllüleri görev almalıdır.

    Unutmayalım ki, festivaller halkın parası ile düzenleniyor;ama, son yıllarda yönetsel anlamda halk yok festivallerde!..

    Kültür-sanat insanları dışlanırken, 65’lik Ajda Pekkan’ın baştacı edildiği festivaller sürecekse eğer, o zaman bir başka ad altında sürmelidir bu! Sevgi Barış Dostluk, saygın evrensel kavramlardır. Bu kavramlar hak edenlerce kullanılmalıdır!..

    Bizden dostça uyarması.