Biz Lavuar alanın bitmeyeceğini aylar önce söylemiştik.

Zaten görünen köyde kılavuz istemezmiş.

AK Parti Zonguldak İl Başkanı Mustafa Çağlayan ise 29 Ekim’i işaret etmişti. Açılış yapılacağını söylemiş, tarih vermişti. 

Şimdi çıkıp “Açılış olmayacak” diyor.

Ardından da ekliyor: “Mahcubiyetimiz var.”diyor.Yeni farkına varmış bitmeyeceğini.

Zonguldak’a tarih verirken bu kadar iddialıysanız“Mahcubuz” deyip konuyu kapatamazsınız. Çünkü bekleyen sizin şahsi işiniz değil; bu şehrin yıllardır tamamlanmasını beklediği bir kamu projesi!

Hatırlayalım…

Dönemin Belediye Başkanı Ömer Selim Alan, 2023 yılının sonlarında projenin yedi aylık bir süreçte tamamlanmasının planlandığını söylüyordu.

Yedi ay denildi.

Aradan yaklaşık üç yıl geçti!

İlk yükleniciyle iş yürümedi, başka firmaya geçildi. Takvimler değişti, açıklamalar yenilendi, vatandaş bekletildi.

Yedi aylık iş yaklaşık üç yıldır tamamlanamıyorsa ortada açıklanması gereken ciddi bir yönetim ve takip sorunu vardır!

Sonra Mustafa Çağlayan, dönemin Merkez İlçe Başkanı Sezer Köroğlu ile açıklama yaptı. Bu kez 29 Ekim tarihi verildi.

Şimdi “Zemin çalışmalarımız tamamlandı. Altyapıda sadece Telekom’un çalışması kaldı” deniliyor.

Sayın Çağlayan, Telekom’un çalışması bitmeden açılış tarihini hangi hesaba göre açıkladınız?

İş programını görmediniz mi? Kurumlarla görüşmediniz mi? Kalan işin ne kadar süreceğini öğrenmediniz mi?

Takvimi bilmiyorsanız neden söz verdiniz? Biliyorsanız neden sözünüzü tutamadınız?

Bu soruların karşılığı “mahcubiyet” değil, açık bir izah olmalı!

Projenin önünde açıklama yapmakla proje yönetilmiyor. “Yakından takip ediyoruz” demekle işler kendiliğinden tamamlanmıyor.

Takip dediğiniz şeyin bir sonucu olur.

Buradaki sonuç ise ortada: Ertelenen açılış, uzayan bekleyiş, karşılığı gelmeyen sözler!

Üstelik burada kamu kaynağı kullanılıyor.

Belediye başkanı değişti.

Merkez ilçe başkanı değişti.

Verilen tarihler değişti.

Bir Lavuar Alanı bitmedi!

Bu gidişle bir sonraki açıklamayı da yeni Merkez İlçe Başkanı Hüseyin Uzun ile yaparsınız. Yeni bir fotoğraf, yeni bir tarih, yeniden aynı vaatler… Olsun…

Yaşarsak önümüzde daha çok 29 Ekim var, Sayın Çağlayan!

Yine bitmezse yine “Mahcubiyetimiz var” dersiniz, olur biter!

MAKAMLAR BÜYÜMÜŞ, VİCDANLAR KÜÇÜLMÜŞ!

Makam ve mevki bazılarını öyle değiştirmiş ki insanlıklarını nerede bıraktıklarını unutmuşlar. Para, mal, mülk hayatlarının merkezine oturmuş. Daha fazlasını kazanmak uğruna kaybettikleri vicdanın hesabını bile yapmıyorlar.

Kiminin dilinde yalan, kiminin hesabında menfaat var. Söyledikleriyle yaptıkları birbirini tutmuyor. İşleri düşünce kapınızdan ayrılmayanlar, çıkarları bitince selamı bile esirgiyor.

En acısı da dürüst insanların geldiği nokta… Bunca arsızlığın arasında ayakta kalmaya çalışanlar, “Acaba yanlış yapan ben miyim?” diye kendilerinden şüphe etmeye başladı. Hakkına razı olmak saflık, başkasının hakkına uzanmamak beceriksizlik sayılır olmuş.

Her gün başka bir yolsuzluk iddiası, başka bir dolandırıcılık haberi… Yaralananlar, öldürülenler, hayattan koparılan kadınlar… Ekrandaki her acının arkasında dağılan bir aile, yarım kalan bir ömür var. İnsanlar artık haberleri açarken bile korkuyor.

Toplum olarak yaşadığımız çürüme, kötülüğün kendisi kadar ona gösterilen hoşgörüde de saklı. Hırsızlığı yapan kadar hırsızı kollayanı, yalanı söyleyen kadar gerçeği bilerek susanı da konuşmak zorundayız. Çünkü herkes kendi yakınının yanlışına mazeret buldukça adalet duygusu biraz daha aşınıyor.

Bir insanın değerini oturduğu koltukla, sahip olduğu servetle ölçmeye devam edersek dürüstlüğün kıymetini nasıl koruyacağız? Hesap vermesi gerekenlerin itibar gördüğü yerde çocuklarımıza hangi doğruyu anlatacağız?

Rabbim iyi insanları korusun. Kimsenin hakkına girmeden yaşayanları, bütün zorluklara rağmen vicdanını satmayanları korusun.

Bu kadar arsızlığın, hırsızlığın ve menfaat hesabının arasında O’nun korumasına ihtiyacımız var. Bir de yanlışa yanlış diyebilecek cesarete…