Milli futbol takımımızın son üç maçından ikisini sonuna kadar izleyemedim. İtalya maçının ikinci yarısının başında başka kanala geçtim; Belçika maçında ilk gölü yedikten sonra TV’yi kapattım. O gol ve bir önceki maçın skoru ile performansı maçın nereye gideceğinin işaretiydi adeta.

Milli maçlardaki ağır yenilgiler içimi acıtıyor, artık dayanamıyorum.

Oysa Fransa maçında çok iyiydik. Maçı tek farkla kaybettik, ama en azından bir puan alabilirdik. Diri, yardımlaşan, mücadele eden, en az Fransa kadar iyi top çeviren bir milli takımımız vardı sahada.

İtalya maçında büyük bozuldu. Fransa maçının kalite seviyesi yüksek takımı alt sıralardaki 1. Lig takımına dönüştü.

İtalya ile yeniden oynayacağız. Şimdiden sonuçtan umutlu değilim. Ama futbol sürprizlerle dolu bir oyundur, bakarsınız İtalya’yı bu kez devirmişiz.

Milli takımızın hocası Montella, İtalya maçından sonra yaptığı açıklamada, yenilgiyi “seviye farkı” şeklinde yorumladı.

Montella’ya katılmak beni üzüyor ama, söylediği doğru. Milli takımımızın istikrarsızlığının temelinde üstdüzey bir seviye yakalayamamış  olmak yatıyor. Esas sorun bu !

Peki niçin ?

Futbol bir kültür; spor kültürünün bir parçası.

Bizim spor kültürümüzde daha çok kol gücüne dayalı sporlar ön plana gelir. Ok-yay, çirit, güreş gibi Milli sporlarımız bunlardır.

Ayak ve topla oynanan oyunun tarihi İÖ’ne uzanıyor. Çin’de ve eski Yunan’da İÖ 200’lü yıllarda futbol benzeri top ve ayakla oynanan oyunlar var.

Futbol 2. yüzyılda Japonya’da görülüyor. Avrupa’da yayılması 14-19 yüzyıllar arasında. Futbol bize 20. yüzyılın başlarında geliyor.

Bu gecikmenin toplumsal nedenleri üzerinde derinleşmeksizin (yazı çok uzar çünkü) şöyle özetleyeceğim: Futbol bizde görece yeni bir spor, milli sporumuz değil. yani futbol kültürümüz avrupaya göre geri.

Futbolda üst düzey bir çizgi tutturamayışımızın kültürel nedenleri de var kısaca.

Bunun yanısıra ekonomik ve sosyal nedenleri ! Futbola ayıracak kaynak yetersizliği futbolun kurumsallaşamamasında da geri kalmamıza yolaçtı.

Bunları hızla aşıyoruz epeydir. Kulüp bazımda avrupada başarılar da yakalıyoruz, ama profesyonelliğin bize de taşıdığı dış transferlerle…

Montella, son maçlardaki yenilgilere bir deneyim olarak bakmakta haklı bence. Bu seviyede daha fazla maçlar oynamamız seviyeyi yukarıya taşıyacak yavaş yavaş ve istikrarlı sonuçlar asıl ondan sonra gelecek.

Bunları iyi-kötü ben de sindirmiş birisiyim. Ama yine de bizim kaleye goller yağmaya başlayınca içim acıyor, sinirlenip TV’yi kapatıyorum.

Şöyle bağlayacağım:

Futbolda da başarı için milli heyecan yeterli olmuyor. Futbol kültürümüzün de gelişmesi gerekiyor.

Not: Ben bu satırları yazarken İtalya maçı yeni başlamıştı.