Babam Ahmet Naim’in tuttuğu üç şair vardı:

Fuzuli, Kazak Abdal ve Nazım Hikmet.

Ahmet Naim, içine kapandığı dönemlerde, Divan edebiyatının en önemli şairlerinden olan Fuzuli’den sık sık şiirler okurdu. Fuzuli’nin insanı tanrısallaştıran tavavuf anlayışına ilgisi yoğunlaşırdı. Öfkeli veya çoşkulu dönemlerinde ise bu kez, Kazak Abdal’dan ve bizzat tanıdığı Nazım’dan şiirler okurdu; gümbür gümbür… Şiir, yaşamının bir parçasıydı Ahmet Naim’in. Özellikle Divan edebiyatını didik didik ederdi.

Babamın gümbür gümbür okuduğu nefeslerin, kasidelerin, taşlamaların bazıları hala aklımdadır.



………….



Fuzuli rind-i şeydadır

Hemişe halka rüsvadır

Sorun kim bu sevdadır

Bu sevdadan usanmaz mı…



16.yüzyılda yaşayan Kazak Abdal’ın özellikle küfürlü taşlamalarını ise hiç dilinden düşürmezdi. Ahmet Naim’in en sevdiği taşlamalardan birisi de şöyleydi:



Eşeği saldım çayıra

Otlaya karnını doyura

Gördüğü düşü hayıra

Yoranın da avradını…



Dağdan tahta getirenin

Mezarına götürenin

Iskatına oturanın

İmamın da avradını…



Derin kazın kuyusun

İnim inim inlesin

Kefenini diken iğnesin

Dikenin de avradını



Münkir ile münafıkın huyu

Yıktı harap etti köyü

Mezarına bir taş suyu

Dökenin de avradını



Kazak Abdal ne söyledi

Cümle halkı tân eyledi

Sorarlarsa ne söyledi

Soranın da avradını.



    Çevremdeki ikiyüzlülük, döneklik, yalakalık, kitabına uydurulmuş hırsızlık örneklerini görüp yaşadıkça, ben de zaman zaman yukarıdaki taşlamayı okurum, gümbür gümbür…

    “ Münkir “ ( ateist ) ile “ münafık “ ı ( fitneci )şunda-bunda somutlaştırarak…