Gazete, haber demektir.

    Gazeteci deyince benim aklıma ilkten haberciler gelir; bizim kuşağın deyimiyle, muhabirler.

    Gazetelerin omurgasını muhabirler oluşturur.

    Gazete yönetmenleri, habercileri yöneten kişilerdir. Bu aynı zamanda haberlerin yönetimi anlamına da gelir.

    Evet, haberler de yönetilir’ Gazeteye “ düşen “, yahut muhabirlerin ürettiği ham haberleri işleyenler yöneticilerdir. Buna haber yönetimi denilir.

    Bu bir ekip işidir. İyi gazete yapmak için, uyumlu bir ekibin varlığı zorunludur.

    Haberi “ koklamak “, detaylandırmak, albenili bir biçimle okura sunmak, iyi gazete yapmanın önkoşullarıdır.

    Tarafsız habercilik lafı, boş lâftır. Tarafsız habercilik olmaz. Her gazete; sahibinin, yönetiminin ideolojik siyasal meşrebi ile ekonomik çıkarlarına göre “ habercilik “ yapar.

    Örneğin bugün ironik bir ifadeyle “ ulusal “ denilen gazetelerin yüzde 95’i, siyasal iktidarın ya da AKP’nin yandaşı konumundadırlar. Bunlar, AKP’nin işine gelmeyen haberlere sayfalarında yer vermezler yahut çarpıtarak yer verirler. Taraftırlar.

    İktidar karşıtı gazete ve öteki yayın organları da taraftır. Onlar da, haberleri, ideolojik-siyasal meşreplerine göre biçimleyip okurlarına sunarlar.

    Bu köşede hep söylediğim gibi, tarafsız gazete olmaz. Objektif habercilik lafı, palavradır.

    Gazetelerin temel görevi, sadece kitlelerle iletişim sağlamak değildir; esas görevi, toplumsal gerçekleri açıklamak, bu şekilde kitlelere faydalı olmaktır aynı zamanda.

    Bunu da, ancak, ezilen yoksul kitlelerden taraf olan gazeteler yapabilir.

    Yandaş-yalaka gazetecilik, haberciliği öldürdü. Ajans olayı, hepsinin üzerine tüy dikti! Gazetelerde özgün haberlere, röportajlara tek-tük rastlanabiliyor artık.

    Sansür ve otosansür, özgür haberciliğin ipini çekti!..

    Bir gazetenin taraf olmasını hep anlamışımdır, çünkü başka türlüsü olmaz. Ama, bir gazetenin ve kalemin “ tarafsızlık “ adı altında paradan taraf olmasını, parayı bastıranın düdüğünü çalmasını hiç anlayamadım, anlayamıyorum!..

    Bu tür “ gazete “ler ve onları yöneten kalemler ikiye ayrılıyor:

    Bir kısmı, “ gazete “sini, şantaj aracı olarak kullanıyor.

    Bunlar, silahlı soyguncuları anımsatıyor bana.

    Diğerleri de açık-seçik giyinip “ piyasa “ya çıkan yosmalara benziyor. Parayı veren, malı götürüyor!..

    Özellikle yerel basının en büyük sorunu budur bugün.

    Yerel basın, bu sorunu çözmeden, kişilik, saygınlık kazanamaz.

    Bundan otuz-kırk yıl önce, gazeteci denilince, ceketlerin düğmeleri iliklenirdi.

    Şimdiyse, gazeteci denilince, kaçacak delik arıyor insanlar!..

    Bu meslek, bunu hak etmiyor!..