Özgür Özel’in uzun yıllardır CHP içinde.

Özel, genç sayılabilecek bir yaşta CHP’nin üstdüzey yöneticilerinden birisi oldu. Kılıçdaroğlu’nun “ikinci adam” değildi ama, birkaç önde gelen yardımcısından birisiydi.

Özel, o tarihlerde bir “parti adamı”ydı, henüz Halk Adamı değildi…

İmamoğlu’nun başını çektiği Değişim Hareketi’ne (DH) katıldı. Son kurultayda Kılıçdaroğlu’nu safdışı eden ekibini ön saflarında yer aldı. İmamoğlu İBB Başkanı olduğu için CHP Genel Başkanlık koltuğu çok da beklenmedik bir şekilde Özel’in oldu. Ama, partiyi İmamoğlu’nun yöneteceği, Özel’in bir tür gölge başkan olacağı sanılıyordu.

Geleneksel  hiyerarşik yapılanmaya ters düşen tuhaf bir durumdu bu. DH’nin lideri İmamoğlu, parti hiyerarşisi içinde Özel’in çok altında kalmıştı.

Sanırım bunun yolaçtığı psikolojik baskı İmamoğlu’nun İBB Başkanlığının yanısıra CHP liderliğine de soyunmasına yolaçtı. CHP’de esas patronun kim olduğunu duyumsatan açıklamalar ve ziyaretler yapmaya başladı. Orada da durmadı, kendisini Cumhurbaşkanı adayı ilân ederek Erdoğan’ın karşısında yer aldı. Agresif bir dille Erdoğan’ı eleştirmeye başladı, daha da ileri gitti, cumhurbaşkanı adaylığını CHP tabanını da aşan daha geniş bir tabana dayandırmak için imza kampanyası düzenledi…

O tarihlerde yazdığım bir yazıda İmamoğlu’nun bu tavrını eleştirmiş ve “Erken öten horoz” aforizmasına göndermede bulunmuştum.

Bu süreçte Özel daima geride durmuş, İmamoğlu’na her koşulda sahip çıkmış, onu “adayımız” diye kucaklamış ve asla aday olmayacağı teminatını vermişti. Peki kime ? Görünüşte halka , ama gerçekte İmamoğlu’na ! Öyleydi, çünkü bir parti başkanının kesinlikle cumhurbaşkanı adayı olmayacağını ısrarla halk kitlesine deklare etmesi siyasetin doğasına aykırıydı, absürttü !

Beklenen oldu, İmamoğlu tutuklanarak aktif siyasetin dışına itildi. Bence İmamoğlu zaten hedefti, manasız ve erken çıkışı, özellikle agresif dili, projenin öne alınmasına yolaçmıştı…

Özgür Özel CHP’nin başında tek kaldı. Üstelik işi götürüp götüremeyeceği de bilinmiyordu.

Götürdü… Uzun yıllardır içinde taşıdığı liderlik yeteneği öne çıktı, partisini ve tabanını kısa sürede kucakladı, orada da durmadı; konuşmaları, cesur çıkışları ve göze batmayan popülizmi ile bir “Halk Adamı” kimliği kazandı sonunda…

Özgür Özel’in her toplantısına büyük kitleler katılıyor artık, nereye gitse halk onu sevgiyle kucaklayıp bağrına basıyor, “kurtarıcı” muamelesi görüyor…

Çok büyük bir başarıdır bu. Ama aynı zamanda cuk kritik bir konumdur da.

Halkın Özel’e sarılmasında onun liderlik yeteneği de rol oynadı, ama burada belirleyici olan Özel’in ezilen yoksul kitlelerin sarıldığı son umut olmasıdır !

Özel, ben varım dedi, önder arayan kitleler ona sarıldı…

Özel bu ağır yükün altından kalkabilecek mi peki ?

Bekleyip göreceğiz, benim umudum var.

AKP’ye bakıyorum… Tolstoy’un durgun akan suyu gibi ! AKP sokakta/sahada hiç yok… Atıl ve yorgun, sahayı Özel’e bırakmış…

Erdoğan son yaptığı konuşmada milletvekillerine ve parti teşkilatına uyarıda bulundu, sokağa çıkın demeye getirdi…

Talep doğru da halka ne söyleyecek milletvekilleri !..