CHP lideri Özel son yaptığı bir açıklamada, “CHP’de kalmak için tüm yolları deneyeceğiz, tüm yollar tıkanırsa halka nereye gidelim diye soracağız” dedi özetle…

Kimse kusura bakmasın ama, bu tavrın siyasal terminolojideki ismi popülizmdir; Türkçesi halk dalkavukluğu !

Demokrasilerde halka dayanmayan siyasetçilik olmaz. Kitlelerle birlikte iktidar yürümek demokrasilerde temel siyasi tavırdır.

Ancak…

Siyasal literatürde “kitle çizgisi” diye bir kavram vardır. Kitle çizgisi, kitlelere, onlardan kopmadan, önderlik yapma anlamına gelir.

Kitlelerin arkasında kalmak popülizmdir, kitlelerden kopup gitmek, avanturizmdir/maceracılıktır.

Çokça söylendiği gibi siyasetçilikte “tabanın söz ve karar sahibi olma ilkesi” bir yanıyla popülizme, bir yanıyla da avanturizme açık, bu yüzden muğlak bir ilkedir.

Siyasetçilik iktidarı amaçlar. İktidara demokratik yollardan gelmek için yoğun kitle desteğine ihtiyacı vardır.

Bu yüzden demokratik siyasetçilik bizde de popülizm ile pragmatizmden beslenir daha çok.

Oysa kitlelere önderlik yapmak bu değildir. Kitlelere doğruları göstermektir önderlik denilen şey.

Kitle çizgisi kitlelerden emir almayı temel almaz, kitlelere doğruları göstermeyi temel alır. Buna ilkeli siyaset de denilir.

**

Özgür Özel, “kitlelere soracağım, parti kur derse kuracağım” diyor…

Peki burada kim kime önderlik yapıyor ? Kitleler mi, yoksa cumhuriyeti kuran CHP mi, yahut onun günümüzdeki lideri Özel mi ?

Ben Özel’den tam tersi bir tavır beklerdim ! Kitlelere önderlik yapmak da bunu gerektirir zaten. CHP’de mücadele etme şansı tükenince ne yapılacağına önder karar verir. Bundan sonra ne yapılması gerektiğini kitlelere dikte eder ve onay ister. Önderlik budur.

Gazi Kemal, Kurtuluş Savaşını başlatmadan önce anket yapmadı, ne yapılması gerektiğini net şekilde deklare etti, halkı örgütlenme yolunu tuttu. Kitleler, önderin açtığı ve aydınlattığı yola kendiliğinden girdiler.

Özel ve ekibi yeni bir parti kurup kuramayacaklarına kendileri karar vermelidir. Eğer zorunlu hale geldiyse bu fikir kitlelere deklare edilir, bilgi verilir ve kollar sıvanır. Önderlik bu demektir.

Kitlelerin taleplerine göre hareket etmek popülizmdir. Burada önemli olan kitle eğilimini doğru saptamak ve gereken kararları alarak kitlelere yol göstermektir !

Bizde genellikle partilerin kitle politikası popülizm-pragmatizm karışımı bir çizgidir. Bu eğilim ilkesizliği ya da oportünizmi beraberinde taşır. Halk dalkavukluğu çok geçmez bir yalancı dünya yaratır. Bu yalan/yalancı dünya, uluslararası ve ulusal gerçeklerin genelde ıskalanmasına/ötelenmesine yolaçar. Halkı doğrulara/gerçeklere yönlendirmek gitgide olanaksız hale gelir.

Sağ partileri sol partilerden ayıran temel çizgi budur. İlkeli bir siyasi parti, kimi zaman, kitle eğilimine ters de düşse doğruları göstermekle yükümlüdür.

Özel ve arkadaşlarının görevi, yeni bir siyasi partinin kurulmasının zorunlu hâle gelip gelmediğini saptamak ve eğer zorunlu hâle geldiyse bunu kitlelere dikte etmektir. İlkeli siyasi önderlik budur !..

Bu pozisyonun bilinen bir argümanı da vardır:

Kitleler kendiliğinden siyasal bilince kavuşamaz; bu bilinç onlara siyasi partiler tarafından verilir. Kitleler politika üretemez, bu görev siyasi önderlerin görevidir.