1 Mayıs Cuma…

TV’de İstanbul’daki 1 Mayıs gösterilerini izliyorum…

TV’lerin kameraları Taksim çevresindeki gösterilere dönük daha çok. Öyle olması da doğal. Çünkü her yıl 1 Mayıs gösterileri Taksim inatlaşması yüzünden hareketli geçer. Çoksesli gösteriler, onların medyatik değerini yükseltir. Cenaze merasimi düzeyindeki bir 1 Mayıs gösterisine göre Taksim çevresindeki biber gazlı, gözaltılı, barikatlı gösteriler çok daha medyatiktir.

Neyse.

kareler artık kanıksanan şöylerdi: Yerlerde sürüklenen göstericiler, biber gazı yemiş asimetrik yüzler, itiş-kakış…

Valiliğin yasal kararını uygulayan kolluk güçleriyle yasağa karşı demokratik itirazlarını dile getiren kitleler…

Aslında bunlar çok abartılacak şeyler değildir. Demokrasinin kitlelere altın tepside sunulduğu İskandinav ülkelerinde bile zaman zaman böyle kareler görülür…

Çünkü yasakçılık, o çok övdüğümüz demokrasinin özünü oluşturur gerçekte. Örneğin demokrasiyle yönetilen tüm ülkelerde sermayenin sömürüsüne karşı çalmak yasaktır ! Demokrasinin kırmızı çizgisi budur !

Belki ironiktir ama, 1 Mayıs’ın kökeninde de var bu. 19. yüzyılın ABD’sinde patlak veren 1-4 Mayıs gösterileri gerçekte kurulu düzene karış göstericiler değildi. Düşük ücretleri ve uzun mesai saatlerini protesto eden gösterilerdi. Bir başka deyişle ekonomik-demokratik karakterde göstericilerdi. Mücadele bu içeriğiyle sermaye iktidarını hedefleyen siyasi nitelikte bir mücadele değildi. Burjuvazinin aç gözlüğüne ve hoyratlığına karşı demokrasiyi savunan gösterilerdi yahut…

Şikoga’daki gösteriler sırasında işçiler öldü.4 Mayıs’taki gösteriler provoke edildi, bombalar patladı, çok sayıda işçi öldü.

1 Mayıs, buradan bakıldığında, bir mücadele günü olmasının yanısıra anma günüdür de.

Şunun için yazıyorum bunları:

Çoklarının sandığının aksine 1 Mayıs bir “Komünist Bayramı” değildir. Ama, Komünistler dahil tüm solun ve demokratik güçlerin sahip çıktığı bir gündür.

**

Kameralar bir ara TİP Genel Başkanı Erkan Baş’a odaklandı. Biber gazı yiyenlere özgü bir monttaydı.

Kameralar gezinirken CHP’nin ileri gelenlerini gördüm bir ara. Genel anlamıyla sol siyasetçiler oradaydı. Solun amacı demokratik/ sandıksal bir işçi-emekçi iktidarı kurmaktır. Bizdeki sosyalist komünist partilerin hedefi de budur. Solun 1 Mayıs’ın içinde olması doğaldır bu bakımdan. İşçiler solun sosyal altyapısıdır.

Aslında demokrasimiz özümsemiş, onu bir hedef olarak kabul etmiş tüm siyasi partilerin 1 Mayıs günü alanlarda olmaları gerekirdi. Çünkü 1 Mayısın anlamı günümüzde de değişmedi.

Baktım… Ankara’daki madenci eylemini görmezden gelen tüm sendikalar meydanlarda. Yasaklı olmayan alanlarda cenaze töreni düzeninde görkemli afişler, pankartlar taşıyorlar…En küçük bir çoşku yok !..

1886’daki Şikago eylemlerinde öldürülen işçileri anıyorlar diye teselli ettim kendimi !..

Demokrasi mücadelesinde yoklar ama, törenlerde gerçekten muhteşemler !..