CHP lideri Özgür Özel’den ben kendi adıma böylesine sıçramalı bir performans beklemiyordum. Konuşma yeteneği, cesareti, pratik zekası ve onun yolaçtıığı hazırcevaplılığı  ile liderlik koltuğunu eni-konu doldurdu.

Özel gerçi; bir yanından öteki yanına otuz saniyede dönen, dili döndüğü kadar lügat parçalayan, her sözünün altında bir anlam aranan “klasik” liderlerden olamadı, ama o tip liderlerin de modası geçeli çok oluyor zaten. Ne zaman onlardan birisini görsem TV’lerde, 1930 model bir Ford araba aklıma geliyor.

Neyse.

Özel fark yarattı.

Şu var ki Özel’in önemli bir kusuru var: Devamlılığı yok. Bazen sert/uçuk çıkışlar yapıyor, ama çok geçmiyor yelkenleri suya indirip ortayolcu bir kimliğe bürünüyor.

O’nun bu kusurunu ilk kez yerel seçim sonrası görmüştük . Önemli bir farkla seçimi kazanmış bir lider olarak daha fazlasını isteyen ilkeli ve agresif bir profil vereceğine, seçimin mağlubuna sanki onu yendiği için özür dilermiş gibi edilgen bir üslupla yaklaşmış, bunu “yumuşama “taktiğiyle çok iyi değerlendiren Erdoğan yenilgisinin ateşini kısa sürede söndürmeyi başarmıştı.

Zaman geçti…

Sonuç ortada ! Erdoğan şu sıralar Özel’e siyasette yumuşama/sertleşme döngüsünün nasıl ve ne boyutlarda kullanılabileceğinin eşsiz derslerini veriyor !..

Siyasette hasımla uzlaşma yenilgi dönemlerine özgüsüreli bir taktiktir ve yeniden güç kazanmak için başvurulur.

Uzlaşmanın diğer adı ortayolculuk, yahut oportünizm şeklinde de tanımlanır. Oportünizm ise ilkesizliktir.

Özel’de böyle yerleşik bir rahatsızlık aramayacağım ama, en azından yumuşama/sertleşme döngüsünün gelgitlerini iyi analiz eden ve ona göre siyaset üreten bir yeteneğe de çok fazla sahip değil.

Örnek mi istiyorsunuz ? Kılıçdaroğlu’na karşı takındığı tavra bakın, göreceğinizi görün !

Kılıçdaroğlu CHP’yi ortayolcu bir parti olarak domine etmek istiyor hâlâ. Dizginleri eline geçirirse ilk yapacağı şey, Değişimcileri partide en azından edilgenleştirmek olacak. Bunu Özel de biliyor, ama bir yandan 15 Eylül’de partinin Kılıçdaroğlu’na teslim edilmesi olasılığına karşı radikal tavırlar takınırken, bir bakıyorsunuz bir gecede fikir değiştirip Kılıçdaroğlu’na uzlaşmacı bir profille yaklaşıyor !..

Değişim Hareketi ile Kılıçdaroğlu’nun temsil ettiği muhafazakar çizgi arasında gerçekte antagonist  bir çelişki vardır. Bu tür çelişkiler uzlaşmakla çözülmez, hesaplaşılarak çözülür. Kılıçdaroğlu ile uzlaşmak demek, oportünizm ile kucaklaşmak anlamına gelir. Kılıçdaroğlu ile onun temsil ettiği muhafazakar /gerici çizgi, CHP’nin temel ilkeleri ile de çelişir.

Kılıçdaroğlu’nun artık CHP’de yerinin olmaması gerekir.

Özel’in “CHP’yi kurtarmak” için Kılıçdaroğlu ile el-ele verme taktiğinin iktidarla el ele vermekten farkı yoktur.

Özel eğer bunun bilincinde olarak böyle bir çizgi izliyorsa, onun da CHP’de yeri yoktur !

Devrimciler de yeri gelirse uzlaşır, ama karşıdevrimci bir çizgide değil !..