Bir 13 Aralık daha. 38 yıl önce Necatigil’i yitirmiştim. Dün de Sevgili Dostum Hüseyin Pekin’i yitirdim. Beyaz atlara binip gidenlere selam olsun…
*
Yirmi yedi yıldır tanırım dostum Pekin’i
Atom karınca, küçük bir dev adam
O da gitti, bırakıp her şeyini
Hukukçu, elektirik Mühendisi
Yazar Düşünür, Şair Çevirmendi
*
Yirmiye yakın kitap yığınla makalesi
Var, dünyayı dolaştı çok yer gezdi
Yaşamda kalmanın sırrını çözdü
Vakitsiz ölümüyle bizi üzdü
Dinmez ölümünün acısı, sızı (*)
*
Rüştü Onur soruyordu mektubunda: “Salâh, ben ölecek adam mıyım?”(**)
Bir şiirinde de, şöyle demişti : “Tanım, ölülerim neden bırak mıyor yakamı!”
Ben de soruyorum ömrümce adlı şiirinde :
Avuç avuç yıldız kopardım/Gökyüzü’nden/
Kucak kucak bulut topladım/ Yıldızlar ışık olur gömütüme/ Bulutlar yağmur rahmet/Daha ne isterim Tanrı’mdan…
Soruyorum, niye en sevdiklerimi niye yitiriyorum 13’lü günlerde?
13 Aralık, Necatigil, 13 Aralık, Pekin
13 Şubat İbrahim Yıldız, Müfide Güzin Anadol, ve meşum kara gün (!)
13 Nisan, güzel insan Nevzat Ablam
Kaderime yazılmış bu yazı…
*
Ne diyordu Yahya Kemal? : “ Ölmek kaderde var yaşayıp köhnemek hazin !”n/ Yok mudur buna bir çareYarabbelâlemin?”
Ne yazık ki yok: Yaşamın en büyük gerçeği !
*
Necatigil öğretmenim Lades şiirinde şöyle diyor : “ Ölüm sen beni aldatamazsın/ aklımda”… Unutuverdi 0 da gitmişti…
ETİKETLER : Yazdır
Yorumlar
Diğer Yazıları
Köşe Yazarlarımız
Çok Okunan Köşe Yazıları
