Siyaset herkesin harcı değil!

Bunu 20 yıllık gazetecilik tecrübeme dayanarak söylüyorum.

Hele günümüz siyasetçileri beni çoğunlukla hayal kırıklığına uğratıyor.

Zaman zaman Zonguldak’ın ilçe ve beldelerini ziyaret eder, belediye başkanları ile istişare ederim.

Şu sıralar kime dokunsak bin ah işitiyoruz.

İlk şikâyet mekanizması doğal olarak milletvekilleri oluyor.

Özellikle AK Parti Zonguldak Milletvekili Muammer Avcı’nın başına buyruk, teşkilatlarla yeterince bütünleşemeyen siyasi anlayışının, Zonguldak bürokrasisine ve teşkilatına zarar verdiğinden dem vuruluyor.

Avcı’nın tarihi bir fırsat yakaladığı, fakat bunu Zonguldak’a yansıtamadığı belirtiliyor.

Bilindiği üzere Muammer Avcı, parti genel merkezinin tercihiyle listenin ilk sırasında yer aldı.

Köksal Toptan ve Polat Türkmen’den sonra ‘Zonguldak’ın ağabeyi’ rolünün doğal olarak ona geçmesi bekleniyordu.

Bu nedenle özellikle Avcı’dan beklenti yüksekti.

Fakat kısır çekişmelere girerek varlığını kanıtlamaya çalıştı.

Özellikle önceki dönem milletvekili Hamdi Uçar’ın teşkilat üzerindeki etkisine karşı bir siyasi mücadele içerisine girdi.

Onu da henüz başaramadı.

Kendi siyasi kadrosunu oluşturamadığı için çabaları boşa çıktı.

Siyasette insanı büyüten makam değil, o makamı nasıl kullandığıdır.

Ama Avcı’nın beğendiğim bir özelliği var.

Medyanın baskılarına boyun eğmeden önüne bakıyor.

Kirli ilişkilere girmemeye çalışıyor.

Yönlendirilmeye müsaade etmiyor.

Kısacası celladına âşık olmuyor!

AK Parti Zonguldak Milletvekili Ahmet Çolakoğlu ise tam tersi bir politika izliyor.

Elini kaptırdığı çevreler şimdi kolunu istiyor.

Kendisine yakın medya çevrelerinde gerilim arttıkça, siyasi hareket alanı da daralıyor.

İşin daha vahim tarafı ise bunun farkına bile varmıyor.

Kendisine yakın olmayan bazı işadamlarına karşı siyasi tavır geliştiriyor.

Bu siyasi tavrı fırsata çeviren, medya görünümündeki cellatlar ise daha fazla nema için birbirleriyle yarışıyor.

Kaostan beslenmeyi gazetecilik sanan bu yapılar, maalesef siyasetçileri de kullanarak hem gündem yaratıyor hem de ekonomik çıkar elde etmeye çalışıyor.

Bu yapılar, medya gücünü bir baskı aracına dönüştürmekten de çekinmiyor.

Gazetecinin görevi siyasetçiye alkış tutmak değil, gerektiğinde önüne ayna koymaktır.

Ama Çolakoğlu şu olguyu fena halde kaçırıyor:

Siyasetçinin etrafında alkışlayanların sayısı arttıkça, gerçekleri söyleyenlerin sayısı azalır.

Oysa siyasetçi kendisini alkışlayanlarla değil, gerektiğinde “Yanlış yapıyorsun” diyebilenlerle yol yürüyebilmelidir.

Çolakoğlu, tam da başlıkta tarif ettiğimiz gibi, celladına âşık bir profil çiziyor!

Bartın ve Filyos karmaşası da bunun tuzla biberi oluyor.

Not: Lokantada fotoğraflama yarışına giren kurum müdürü… Seni de unutmadık!