Üniversiteye gittiğim ilk yıl. Yurtta sıra gelmediği için zorunlu olarak otelde kalıyorum. Zonguldak'tan Cahit Girgin ile Şendoğan Güner de bu otelde kalıyorlar. Sanayi caddesi üzerinde Cihan Otel miydi? Okula (DTCF) da yakın sayılırdı. Yürüme gidip gelinebiliyordu. 3.katta 2 yataklı bir odam vardı. Otel sahibi sıkışmadıkça yanıma müşteri vermezdi. İlginç olaylar yaşamıştık bu otelde arkadaşlarla..
36 nolu odamın karşısında iki adet tek kişilik oda vardı.Sol taraftakinde genç bir kişi yatıyordu. Bir kez karşılaşmıştık.Temiz giyimli, düzgün bir kişiydi. Pek kimseyle konuştuğunu da görmedim. Benimle de bir merhabası yoktu. Adını bile bilmiyordum. Otelciden aldığımız bilgiye göre; bir bankada çalışıyordu, Ankara kulüplerinden birinde top oynuyordu.
*****
Bir akşam koridordan gelen bir haykırma sesi ile dışarı fırladım. Ses o gencin odasından geliyordu. Kapısını açıp, içeri girdim. Elbiseleriyle uzanmıştı, perişan bir görünümü vardı. “Komalık” denilecek düzeyin üstünde sarhoştu. Yüksek sesle ağlıyor, haykırıyor gibiydi. Dişlerini gıcırdatarak “Ah”lar çekiyordu, inliyordu ki yürek dayanmazdı. Otelciyi çağırdık, hastaneye götürmek istedik. Reddetti. “Niye, neden terkettin.Beni mahvettin!” gibi cümlelerle kahrediyordu hayata.Kendinde değil gibiydi. Baştan aşağı kasılıyor, geriliyor, gevşiyordu. Kesin uykuya dalıncaya kadar başında beklemiştim.
Aşk acısı böyle bir şey miydi? Mutluluğu, birleşmeyi hayallerken sevdiğinden ayrı düşmek, terkedilmek, reddedilmek böyle yıkıp, dağıtıyor muydu kişiyi.. Aşk acısıyla böyle mahv-ı perişân mı oluyordu insan..Aşağıdaki dizeler o genç için yazılmıştı. Ama onun haberi olmamıştı bu dizelerden..
BU BEN BEN DEĞİLİM
Bilmezsiniz dostlarım
Bilemezsiniz beni, anlayamazsınız
Ben ki kederlerle yoğrulmuşum
Dert dersen sıra dağlar gibi
Her zaman gülmesini bilemem
İçtiysem kocaman dertlerim vardır
Gülersem ağlayamadığımdandır inanın
*
Bir sevgi ki beni kahreden büyük
Beni sarhoş eden bir deli sevgi
Kadehim çaresizliklerle ağız ağza
Kadehim gözyaşlarımla doluşur
Anılarım bir başka yitti karanlıklarda
Aynaların bile yabancılığı bundandır
Ah..Lakin ben değilim bu hâl-i perişan
İnanın bu mutsuz kişi ben değilim
Bu ben, ben değilim dostlar
Bu ben, ben değilim..
*
Benim de mutlu günlerim vardı
İçten umutlarım vardı ne güzel
Bir ulu sevgi yaşamıştı gönlümde
Bütün benliğimle taptığım
Yaşamak güzel her şey güzeldi.
*
Gel, gel gör ki acımasız
Bir kahpe rüzgar esti yöremde
Bütün umutlarımla yıktı beni
Bütün hayallerimle kahretti
Ve ben çaresizlikler içinde küskün
Ve ben çaresizlikler içinde yalnız
Ve ben unutulmuş…
*
Çaresiz ben
Yalnız ben
Unutulmuş ben..
*
Bu ben,
Hayır hayır
Bu ben, ben değilim inanın
Bu ben, ben değilim dostlar
Bu ben, ben değilim
(Ankara-19.XI.1964)
ETİKETLER : Yazdır
Yorumlar
Diğer Yazıları
Köşe Yazarlarımız
Çok Okunan Köşe Yazıları
