Kanser ve Doğan Abi

Kanser ve Doğan Abi
26 Kasim 2015 16:28:17

Yazar : M.Kademoğlu

Her ölüm duyurusunda yakalandığı amansız hastalıktan kurtulamayarak deniyor, ölüm nedeni için. Kanserdi bunun adı.
Sevgili Doğan Şadıllıoğlu da, böyle bir hastalığa yakalandı ve sonsuzluğa göçtü. 7 gün oldu bugün: Hâlâ şaşkınım... Hastaneye ameliyat öncesi gitmiştim. Hiçbir ölüm nişanı ve korkusu da yoktu bakışlarında.
Günlerden Çarşamba idi. Önceki akşam Hamit Kalyoncu, telefonla arayıp gidip görmemi tembihlemişti. Zaten biliyordum durumu. Bu ölüm sürecini günlüğümden saktarıp sizlerle de paylaşmak istiyorum.
 
MERHABA BEYİM!
Telefonum çaldı. Ses: “Merhaba Beyim.” der demez, Didim’den arıyor sandım. Ankara’da evde olduğunu, bir haftadır hastalığıyla ilgili tahliller yapıldığını cumartesi-pazar izni için eve çıktığını, pazartesi gene odasına döneceğini söyledi. Yarın gelirim dedim, kapattık telefonu. Yarısı gün, ev telefonuna ulaşamadım. Cumartesi günü Devrek’ten misafirimiz de geldi. Pazartesi-Salı özel işlerim nedeniyle gidemedim. Ama içim içimi yiyordu, gidemedim diye. Hamit korkutmasaydı, belki de hiç göremeyecekmişim meğer...
 
O BİLMİYORDU
Hamit Kalyoncu, Doğan Abi’nin kanser olduğunu, Zonguldak’a gelip bazı dostlarla vedalaştığını söylemişti telefonda. Ama Doğan Abi bu hastlalığını bilmiyordu. Söylememişlerdi.
Odasının kapısında karşıladı beni: Kucaklaştık, sarılıp öpüştük ve ben onu ilk kez bu kadar dinç. Sağlıklı görüyordum. Espiri de yapmadım. Daha yapacak işlerimiz var, aman bundan sonra bari dikkat et kendine. Seni çok iyi gördüm, dedim. Gözleri ışıldadı. Ama ben biliyordum, o gidiciydi. Hele ameliyat yapılacağına göre... Çünkü Kayınpederimi bu hastalıktan ve ameliyatı sonrasında yitirmiştim çeyrek yüzyıl önce...
Vesile Yenge çay ikram etmek istedi. Biz konuşalım, sonra ineriz bahçeye dedim. Neler konuştuk?
 
ÖLÜM ORTAK ADRESİMİZ
Sabahattin Batur bir şiir kitabı okumuş: “Şiir yoktu. Ama bir iki dize vardı ki, adamın şair olduğunu hemen anladım, diyordu geçende. Şöyleydi o iki dize: Ölüm ortak adresimiz / Hatırla(N)dıkça çiçek solduran.
Mevsim güz değil, daha dedim: Anladı hemen, Güz ölür / Büyür ölüler dizelerini anımsadı. Bir yerde Büyük ölüler diye çıkmıştı, çok kızmıştım. Ne alakası var Allahaşkına!, derken öfkesi aynıydı... Bu arada Vesile yenge ikimizin fotoğrafını çekti.
Muzaffer Tayyip’i, Rüştü Onur’u, Kemal Uluser’i andık bir nedenle. Erbil Barunönü’nün: “Benim yolumu çizen iki insan vardı Zonguldak’ta: Biri İrfan Yalçın, öbürü de Doğan Şadıllıoğlu’durb Okuma zevkini onlar aşıladı bana.” Dediğini anımsattı. “Seni de Necatigil çok etkiledi değil mi?” diye sordu o ara.
Ona şu dizeleri yazmıştım. Hamit’in telefonundan sonra. Oracıkta bir solukta okuyuverdim.
Senin de yolun düştü demek
Benim gibi bu İbn-i Sina’ya
Tanrının emaneti şu yapıya
Hiç vermedin bir emek
Derim ki Doğan Abi
Buradan çıkınca
Ne ağzına koy içkiyi
Ne de getir hatırına
Kendini yaşamı sev
Doktor gelmein kapına
Hekim kendi imiş insanın
Derin derin düşünüp bir baktı ki, belki de yaşamı geçti birkaç saniye de gözlerinin önünden.
***
Yalnız adamdı Doğan Abi...
İrfan Yalçın, Ben, Sabahattin Batur, Erol Çatma, Hamit Kalyoncu en yakınıydık onun. Ama ona şiir, içki ve Zonguldak bizlerden daha da dosttu...
Adam Sanat Dergisinin okuduğu bir sayısını armağan etti bana. Oktay Akbal’ın bir yazısıyla Zonguldak İl Kültür Müdürlüğü’nün çıkardığı kitaptaki kendine ait bölümün fotokopisini de verdi.
Hastanenin çay bahçesinde sürdürdük sözleşmeyi. Ona Necatigil’in kızı Ayşe Sarısayın’ın Denizler Dört Duvar adlı kitabını armağan edeceğimi söyledim. Denizlerin enginlik, derinliği; dört duvarın Türk insanının kadına bakış açısını simgelediğini anımsattım ona. Kızına, babanızın şiirlerini okur musunuz dedim; pek okumadık yanıtını verdi. Doğan Abi, “Bu benden kaynaklanıyor, kusur bende, ben hep sakladım onlardan.” diyerek sanki bir özürü dile getiriyordu...
Hastalık sırasında dilindeki rekaketin arttığını, ama şidi daha rahat konuşabildiğini de söylei. Ben de, biraz da şarkı söyle şiir okuyacağına, iyi ygelir konuşabildiğini de söyledi. Ben de, biraz da şarkı söyle şiir okuyacağına, iyi ygelir dedim. O yüzüne çok yakışan, her zamanki hüzünlü tebessümüyle yanıtladı bu kez de. Kısa kollu mavi gömleğimi çok beğendi: “Kollarım kötü göründüğü için uzun kollusu varsa hemen alırdım. On gömleğim varsa 7’si mavidir benim.” dedi. Olmadığını söyledim. Meğer o gökyüzü mavisini çok severmiş. İçimde ukde kaldı. Yaşasaydı bulup armağan edecektim ona.
Birkaç yazı yazdım onun için: Mutluluğu beni de mutlu etmişti. Bu kez, toprağa verildiği Dünya Barış Günü’nün Güney yarıyı geçtikten sonraki günde ve o saatlerde şu dizeleri yazdım bu kez de:
 
Ne Şiir Ne İçki Ne Zonguldak
“Üçü de tutkusuydu onun:
Şiir, içki ve Zonguldak”
Böyle demişti İrfan Yalçın
Şiirle yaşadı kendince
İçkiyle avuttu yalnızlığını
Şimdi tek sevgilin
Zonguldak’ın kucağındasın...
Boyun kadar bir yerdesin
İçki bitti, artık şiirlerin
Onlar ısıtıacak içimizi 
Avutacak bizi...

ETİKETLER : Yazdır

      Yorumlar

    Yorumlar, editörlerimiz tarafından onaylandıktan sonra yayınlanır. Kanunlara aykırı, konuyla ilgisi olmayan, küfür içeren yorumlar onaylanmamaktadır.
    Henüz bir yorum yapılmamış

     Diğer Yazıları

    Tüm Yazıları

     Köşe Yazarlarımız