ZONGULDAK'TA ÜÇ ŞAİR VE DEVREK TÜRKÜSÜ

ZONGULDAK'TA ÜÇ ŞAİR VE DEVREK TÜRKÜSÜ
24 Mart 2015 12:32:09

Yazar : M.Kademoğlu

1940’lı yılların başları, Çelikel Lisesi’nde üç şair buluşur.
Öğretmen Behçet Necatigil, Rüştü Onur, Muzaffer Tayyip...
Üçünün buluştuğu bir ortak mekan daha vardır. Zonğuldak’ta Tahir Karaoğuz’un çıkardığı Yeni Zonguldak gazetesi şiirlerini, denemelerini, öykülerini yazıyorlar bu gazetede. Necatigil’i, Behçet Gönül imzasıyla görürüz yazdıklarında Bir Adamın Kuruntuları’nda...
Zonguldak’ı, şairimizin iç dünyasını, yalnızlıklarını, Zonguldak üzerine düşüncelerini paylaşırız. Egemen Berköz (Hemşehrimizdir), Edebiyat Eleştiri dergisinin Kasım/Aralık 99 sayısında şunları yazar Necatigil için: Benim Çelikel Lisesi öğrenciliğimden yaklaşık 15 yıl önce, 1941’de Zonguldak’taymış; benim doğduğum yıl. Ben Karadeniz kıyısında küçük bir kasabada (Kdz. Ereğli), ben daha yeni doğmuşken o yakınlarda bir yerde, belki de bunun için sevdim Necatigil’i, şiirlerini de...”
Ben de, Kabataş Lisesi’nde öğrencisi oldum Necatigil’in. 1959 Mayıs’ında bana “Arada” kitabını şunları yazarak imzalamıştı.
“Mustafa Kademoğlu’na arada bir lazım; ama ne?” Bir de bana “Zonguldaklı” diye seslenmesini unutmadım. Ancak, bu nitelemesi nedeniyle benimle çok ilgilendiğini sanıyordum.
Oysa, bir gün olsun bize Zonguldak’ta öğretmenlik yaptığından, Rüştü ve Tayyip’in öğrencileri olduğundan hiç söz etmemişti.
Necatigil, ilk şiir kitabını da Zonguldak’ta “Yeldeğirmenleri” adıyla çıkaracaktı. Ama olanağını bulamadı. Kitap, İstanbul’da KAPALI ÇARŞI olarak yayımlandı. Şiirleri için. “Vardır sekiz on kitabım içinde, beş on şiirim” diyerek şairliğin de, şiirin de
ne kadar zor bir uğraş olduğunu imlemektedir.
Yaşasaydılar günümüzde Türk şiirinin ilk büyük adı olabilecek Rüştü ile Tayyip (çok kısacık ömürlerine birer kitap sığdırarak Necatigil’in yukarıdaki nitelemesine uygun şairler olacaklardı.
Şiirler yazacaklardı... Rüştü Onur, Sen aziz şehrim, Ellerim, gözlerim kadar benimsin”, derken, Muzaffer Tayyip “Önce bütün şairlere selam / Hakkı varmış Oktay’ın / Hatıralar da dal istiyor / Kuşlar gibi konacak” Necatigil için eşi Huriye Necatigil şöyle diyor: “Şiirimizde bir Derviş’ti O”. Ödüllü şair Refik Durbaş da, “Şiirimizde kendi başına akan akarsulardan biriydi” der... Gömütleri ışıklarla dolsun...
 
Devrek Türküsü
 
Oğuz Kazım Atok (1912-1980)
Devrekli yurt içinde fedakarlık heykeli,
Yok ilçesinden taşmış ihtirası, emeli,
Bu ormanlar şehrini böylece düşünmeli.
Erkeği urba giyer şanlı “Mehmetçik” olur,
Kayadan heybet gibi kıyalara doğrulur,
İnsanlığı, erliği arayan onda bulur.
İşitmesin bir kere sınırda top sesini,
Söndürür barışa dek dünyalık hevesini,
Karısı, kızı taşır ona cephanesini,
Memleket savaşında alsın bir yara ister,
Karşılık ne bir rütbe, ne şan, ne para ister,
Yalnız bırakabilsin mert bir hatıra ister.
Analık anıtıdır hele Devrek kadını, 
Felekten başka kimse koparamaz kanadını,
Bilenler bilir onun eğilmez inadını.
Yaşayış zorluğuna atılır genç çağında,
Çocuğu arkasında, bir demet kucağında,
Çalışır görürsünüz köyünde, bucağında.
Ocaklarda ter döken erine hayat verir,
Bir yandan ekin toplar, bir yandan evlat verir.
Ülkenin özlediği varlığı kat kat verir.
Yollar nasırlaştırır bileği kalınları,
Gün yanığı yüzleri, kırışık alınları,
Ülkünün kendisidir Devrek’in kadınları...
(Devrek Dergisi, Sayı:7, Devrek 1969)

ETİKETLER : Yazdır

      Yorumlar

    Yorumlar, editörlerimiz tarafından onaylandıktan sonra yayınlanır. Kanunlara aykırı, konuyla ilgisi olmayan, küfür içeren yorumlar onaylanmamaktadır.
    Henüz bir yorum yapılmamış

     Diğer Yazıları

    Tüm Yazıları

     Köşe Yazarlarımız