Yüzlerce şehit…

Kimisi dumandan zehirlendi, kimisi yandı, kimisi havasız kalıp boğuldu…

Ardlarında gözleri yaşlı analar,babalar,bacılar,kardeşler ve dostlar bırakarak…

Milyonların yüreklerini yakarak…İçimizi yakarak…

Soma’dan sözediyorum.

Soma’daki maden faciası, maden işçiliği gerçeğinin bir kez daha bilinçlere çıkmasına yol açtı:

Yerin 2 bin metre altında 1600 TL ile ifade edilen ekmek kavgası…

Bundan daha kutsal bir kavga, olsa olsa milli kurtuluş savaşlarında verilir..Bundan daha kutsal bir ekmek kavgası ise, yoktur !

Soma’daki yangın faciası, babam Ahmet Naim’in “Karar” adındaki maden hikayesini getirdi aklıma.

Yabancı şirket…Ocakta yangın çıkıyor. İçerde yüzlerce işçi mahsur..Yangını söndürmek için, korkunç bir öneri geliyor Mösyö Duvalis’in önüne :

“Hava menfezlerini tıkayalım !”

Bu, içerdeki işçileri ölüme mahkum etmek demek !

Kont Duvalis, muhasebe bürosuna, ölecek işçilerin yakınlarına ödenecek tazminatın miktarı ile, yangının ocakta yol açacağı maddi zararın ne olacağını hesap ettiriyor. Tazminatlar daha ehven gelince emrediyor :

Ocağı kapatınız !..

Bu hikayeyi, Ahmet Naim’in Yeraltında Kırkbeş Sene adındaki kitabına ek olarak yayınlamıştık.

O sömürge koşulları Cumhuriyet devrimiyle geride kaldı, ama işçiler hala ölüyor !..

Yangınlarda, göçüklerde, grizu patlamalarında, su baskınlarında…

Üstelik boğaz tokluğuna bile değil !..

Nazım’ın, ölümün her koşulda adil olduğunu söyleyen kaderci ozana verdiği yanıt geliyor aklıma :

Ölümün adil olması için/Hayatın adil olması gerekir…

Soma işçilerinin ölümü adil mi sizce?!