Bu, toplumsal kriz belirtisidir.

     Kitle eylemlerini ikiye ayırmak olasıdır :

     Eylemlerin çoğu, ekonomik içerikli hak arama ya da ekmek teknesini su üstünde tutma bilincinden kaynaklanan kendiliğinden-gelme (Frenklerin deyişiyle spontane) eylemlerdir. Çok azı, demokratik-siyasal eylemler !..

     Ekonomik içerikli spontane eylemler, eğer önderleri varsa, giderek siyasal (demokratik) bir bilince ve yoğunluğa kavuşur.

     Hep yinelerim :

     Öndersiz kitleler kurukalabalıktır ! Kolayca provoke edilirler; kolayca ezilirler !..

     Gladyo da denilen profesyonel komplocular ve bibergazlı kolluk güçleri işi bitirir !..

     Spontane eylemler yine de önemlidir. Çünkü kitleler, eğer siyasal bir öndere sahipse, ekonomik mücadelenin aslında bir demokrasi mücadelesi olduğunun bilincine varırlar zamanla. Bu da onları siyasal iktidara tavır almaya yönlendirir.

     Örneğin, ataması yapılmayan öğretmenlerin gösterilerini ele alalım.

     Ne istiyor öğretmenler ?

     Burası açık : İş istiyorlar devletten !..

     Bu, ekonomik içerikli bir spontane eylemdir.

     Ataması yapılmayan öğretmenler, eğer önderleri varsa, sorunun aslında eğitim sisteminden kaynaklandığını, bunun da siyasal iktidarın tasarrufu olduğunu (eylem içinde ) görürler. Eylemleri giderek siyasal iktidarı hedef alan demokratik içeriğe kavuşur.

     Yoksa önderleri, devletin kapısında iş isteme mücadelesini (!) sürdürürler !..

     Ve ezilirler !

     Kolluk güçleri, aslında siyasal bir içeriğe sahip olmayan bu eylemlere karşı niçin şiddet uygular ? Alafranga bir deyişle “orantısız güç” ?

     Çünkü bu tür eylemler, siyasal içerikli eylemleri ve bilinci, potansiyel olarak içinde taşır. Tekrar ediyorum : Eğer onları doğru hedeflere yönlendirecek önderleri varsa !..

     Anamuhalefet partisi CHP’ye bakıyoruz. Kitle eylemlerinin önünde değil, arkasında ! Siyasal iktidar ne zaman bunalsa, CHP, onu en güçlü olduğu yere, parlamentoya çağırıyor ! Kitle eylemleri, bu şekilde, grup toplantılarının nutuk materyali haline geliyor !..

     Oysa demokrasi, sokaklarda, alanlarda çiçeklenir. Demokratik kitle eylemleri ile kolluk güçlerinin eylemlere karşı takındığı tavır, rejimin demokratik çapını, derinliğini gösteren genel bir ölçüdür.

     Kitle gösterilerinin ezildiği, önderlerinin tutuklandığı, sivil-asker aydınların şu veya bu şekilde nötralize edildiği, basının sesinin kesildiği bir ülkede demokrasiden sözedilemez !..

     Peki ne olur ?

     Başa dönülür; kitle eylemleri daha bir önem kazanır !..

     Türkiye bugün bunları yaşıyor. Ama, anamuhalefetin kitlelere önderlik yapacak cesaret ve enerjisi yok !..

     İş kalıyor demokratik kitle örgütlerine !..

     Zaten alanlarda sadece onlar var !..

     Türkiye, derinliği şimdiden kestirilemeyecek bir toplumsal krize yol alıyor. Bu gidiş, ya tipik bir polis devleti yaratır; ya da yeni bir demokratik sürece kapı açar..

     Kitlelerin önderleri varsa !..