Erdemir 47.yılını kutluyor... Zaman nasıl da inanılmaz bir hızla akıyor!.. Sanki dün gibi!..
    Tarihinin karakaplısının yerel sayfalarında ne zaman gezintiye çıksam, aklıma ilkten Prof. Mübeccel Kıray'ın ilk baskısı 1964 yılında yapılan (son baskı 1984) Ereğli... Ağırsanayiden Önce Bir Sahil Kasabası adını taşıyan ünlü saha çalışması gelir. ( DPT Yayınları, 1964 Ankara).
    Kıray, anılan çalışmasında, 8 bin nüfuslu bir halkçı kasabası olan Ereğli'nin Erdemir'le nasıl hızlı bir değişim sürecine girişini anlatır. O kaotik dönemin harika bir analizini yapar.
    1960'lı yılların ilk yarısı Erdemir'in kuruluş yıllarıdır. Erdemir'in inşasında (1962-1965) yaklaşık olarak 11 bin işçinin çalışması, kenti Frenklerin dezorganize, dediği bozuk düzenli bir toplumsal yapıya sürüklemiştir. Bu kaotik yapı, Erdemir'in işletmeye açılışından epeyce sonra organize bir sürece girmiş; ama yine de insan ilişkilerindeki uyumsuzluk tam bir uyuma dönüşememiştir.
    Bu da Ereğli'nin özgün sosyal yapısı ile kültürel yapısını başlarda olumsuz, ama sonraları olumlu şekilde etkilemiştir.
      Yakında çıkacak kitabımda (Emeğin Çelikleşme Öyküsü) o kaotik dönemdeki işçi hareketlerini ve onlarla iç-içe geçen yer yer gülünç, çocuksu, kimi zaman gözükara sendikal mücadeleyi anlatamaya çalıştım.
    Şurası kesindir. Erdemir, Ereğli'de yeni gelişen sosyal (kapitalist) düzenin temel kuruluşu olmuş; bu niteliğini günümüze kadar sürdürmüştür.
    Kısaca "Yeni Ereğli"yi yaratan, günümüze taşıyan Erdemir'dir..
    Erdemir olmasaydı, Ereğli bugün hâlâ 8-10 bin nüfuslu bir kıyı kasabası olma özelliğini koruyacaktı!..
    Bunu gören var, göremeyen var, görmek istemeyen var...
    Ama, bu çok önemli değildir.
    Politikacılar, bürokratlar gelir geçer...
    Kentin gelişim ve değişiminin zembereği olan Erdemir kalır!..
    İyi ki kalır!.. Çünkü Ereğli'nin başka Erdemir'i yok!..
    Erdemir camiasına nice 47'li yıllara diyor; yıldönümlerini içtenlikle kutluyorum.

SİNA'DA GAZETECİ PORTRESİ

    Bana epeydir, küçük oğlum Sina ile ilgili övgü içeren mesajlar geliyor; onların yanı sıra da şikayetler!..
    Bu ikisinin bir arada olması doğal!
    Mesleği ne olursa olsun her kişi, bir çelişkiler bütünüdür. Olumlu yanları olduğu gibi olumsuz yanları da vardır. Toplumsal diyalektiğin bireylerdeki yansısıdır bu. Burada önemli olan, kişinin hangi yanının belirleyici olduğudur. İyi ve kötünün yanı sıra, iyi insan-kötü insan ayrımı da, soyut bir ayrımdır. Buna karşın, yine de, kişinin belirleyici yanını/ yönünü işaret eder...
    Bizim Sina, kısa gazetecilik yaşamına karşın, basamakları ikişer ikişer çıkarak eni-konu "sivri" bir isim haline geldi. "Gazeteci" denildiğinde ilk akla gelen isimlerden birisi oldu...
    Kendimden bilirim; bu, bir yanıyla hoş bir şeydir, ama öte yanıyla ağır bir mesleki-toplumsal yüktür; ağır bir sorumluluğun altına zamanından önce girmektir!..
    Sina, bu süreci yaşıyor!. Gazeteciliğin zihniyet olarak da delikanlılık dönemini!..
    Sina'nın kısa süre içinde öne çıkmasında aldığı temel eğitimin; bunun yol açtığı mesleki, siyasal ve kültürel gelişmeleri küresel çapta izleme olanağının; ayrıca, kalemini düzgün kullanma yeteneğinin rolü var. Ama bence asıl önemlisi; gerçekçi bakış açısı ile gazetecilik cesaretine sahip olmasıdır! Sina, o lanetli kalıpları kırdı!.. Özgür gazeteciliğe ilk adımlarını attı! Bu bir öncü harekettir; sanıyorum yerel basına ışıkta da tutacaktır!..
    Gazeteciliğin çoktan unutulduğu bir yörede gazetecilik yapmaya çalışmak sıradışı bir olay gibi algılanır. Oysa, rutin bir olaydır bu...
    Kendimden bilirim; gazetecilikte, yazarlıkta cesaret, bir yığın belayı da beraberinde taşır!.
    Bu özellikle bizim gibi vahşi sömürüye dayalı "kriminal"  toplumlara özgü (kirli) bir teamüldür!..
    Bu tür toplumlar ve onun yansısı olan yöreler, gazetecilik açısından verimli topraklara benzer!. Eğer gazeteci, gereken cesarete sahipse, bu "kriminal" yapıyı teşhir eden haber ve yazıları ile toplumun gözünde hızla büyümeye başlar. Ama, öte yandan da, o oranda düşman kazanır.
    Düşman kazanır, çünkü, genel ve yerel güç odakları, eleştiri-özeleştiri kültüründen yoksun olur! Kendilerini "tanrı" gibi görürler! Düz mantık şöyle işler: Tanrılar eleştirilemez: çünkü kutsaldırlar!.. Bu aynı zamanda anti-demokratizmin kutsanması anlamına da gelir!..
    Basının; yolsuzluklar, hırsızlıklar, kamu mallarının yağmalanması, vb. olaylar karşısında suskun kaldığı toplumlar "üç maymun"u ansıtır. Bu, toplumsal edilgenliğin zirvesidir!.. Böyle toplumlar ahlaken çöker!..
    Basın, halkın gözü, kulağı ve dilidir!. Öyle olması gerekir!..
    Egemen güçlerin basını "kazanma"yı, öte yandan da sindirmeyi "birinci vazife" saymalarının nedeni budur!
    Sina, bu şablonu kırmaya savaşıyor!..
    Tamam, bazen hatalar yaptığı oluyor; olmalı da zaten! Çünkü insanlar, hatalarından ders çıkarma bilincine bu yoldan varırlar. Burada önemli olan, belirleyici yönünü hangisi olduğudur. Eğer doğru'ları yanlış'larına ağır basıyorsa, demek ki doğru yoldadır!..
    Sina'nın haber ve yazılarına hiç karışmıyorum. Çünkü mesleki, siyasi ve ahlaki açıdan doğru yolda..
    Hakkında açılmış bir yığın soruşturma ve dava, Sina'nın sık sık birilerini ürküttüğünü de gösteriyor.
    Öteki özelliklerini bir yana koyalım; toplumsal sorumluluk ve cesarete sahip olmayanlardan gazeteci olmaz!..
    Sina, az sayıdaki meslektaşı ile birlikte gitgide öne çıkıyorsa eğer, bu özelliklere sahip olduğu içindir.
    Düzenbazları, hırsızları kanıksamış, onlara teslim olmuş bir toplumun temiz kalması imkânsızdır!
    Temiz kalmak için kirliliğe başkaldırmak gerekir. Bunun için de birilerinin başı çekmesi!..
    Bu görevi, her türlü belayı göze alarak namuslu gazeteciler, yazarlar üstlenir genelde... "İçerde"ki gazeteci ve yazarlar buna son örnektir.
    Sina'nın bu nedenle elini tutmuyorum.
    Fidanlara gölge etmemek gerekir ki büyüsünler!..

    Sevgili okurlar, bu yazıyı niçin mi yazdım?
    Hem oğlumu örnek olarak gerçek bir gazeteci portresi çizmek için; hem de Sina'nın gazeteciliğinden rahatsız olanları uyarmak için!..
    Oyunu kurallarına göre oynamak gerekir! Mesleki teamüller ve hukuk çerçevesi içinde!..
    Bu çerçevenin dışına çıkanların; jurnalcilerin, zorbalık heveslilerinin geleceği olmaz!..
    Tarihte yatağında ölen zorba görülmemiştir!..