Bugün konu sıkıntısı çekiyorum galiba. Okuduğum gazetelerin (12’si de) hiç  etkilemedi beni. Dişe dokunur, içimi acıtır, yüreğimi pır pır uçurur bir şey yoktu.

Beni okuyan kimileri, hep aynı şeyleri yazıyorsun diye eleştiriyorlar. Politikanın birkaç adam ekseninde dolaştırıldığı ülkede bu sığlık, doğaldır diyorum ben de…

Hele köşe yazılarının / yazarlarının bu birkaç adamda yoğunlaştığı düşünülürse, şaşmamak gerekiyor. Sivri konular çok okunuyor ama, kalemimin susturulması ihtimalini de dü-şünmek zorunda olduğumu bil

melisiniz. Otosansür diyorlar buna Örneğin İstanbul’da kitap fuarı var. Yazar-lar/Kitaplar okuruyla buluştu; İmzalanacakların çoğu bir anı olarak kitaplıklarda saklanacak. Çok azı okunacak. Bu bile, kitaplarla yaşamanın güzelliği olacaktır.

Kitap deyince de, şiir kitapları çağrışır hep usumda: En çok basılan, en az okunan kitaplar onlar. Çünkü, aşk ağlatır, dert söyletir benim  insanımı. En kolay iştir şiir yazmak ona göre. Aziz Nesin’in, “her üç kişiden beşimiz şairdir” tanımını haklı çıkarmaktır bir anlamda bu yoğunluk…

Şiir demişken Orhan VELİ’den bir şiir seçmelyim İ

BENİ BU GÜZEL HAVALAR MAHVETTİ

Beni bu güzel havalar mahvetti,

Böyle havada istifa ettim

Evkaftaki memuriyetimden.

Tütüne böyle havada alıştım,

Böyle havada aşık oldum;

Eve ekmekle tuz götürmeyi

Böyle havalarda unuttum;

Şiir yazma hastalığım

Hep böyle havalarda nüksetti;

Beni bu güzel havalar mahvetti

 

Şimdi Sonbahar’dayız. Sapsarı bir mevsim; en çok da hüzünlenir ve her sonbaharda Hilmi Yavuz aklıma gelir, bir de Yahya Kemal. Hilmi Yavuz, “Hüzün en yakışandır bize “ der. Yahya Kemal ise, “Günler kısaldı,Kanlıca’nın ihtiyarları/ Bir bir hatırlamakta geçen sonbaharları”yla belleğimde yer etmiştir…

Sonbahar denince bir de  Son Yaprak adlı öyküyü anımsarım: “ Adam hastane odasının penceresinde, ağaçtan tek tek dökülen sarı yaprakları izler. Son yaprakla birlikte kendinin de, toprağa dü-şeceği zamanı beklemeye başlar. Bir ziyaretçisine bunu açıklar. Adam, o ağacın yaprakları arasına bir plastik yaprak ekler. Bütün yapraklar düşer, o plastik  yaprak bir türlü düşmez. Adam bir yandan merak eder, öte yandan da bir süre daha yaşamda kalmanın sevincini yaşar.”

               

Her türlü acısına, sıkıntılarına, sevinçlerine karşın yaşam devam eder. Kötümser olmakla geçmez ömürler. İyimser bakmak gerekir, umutlu olabilmek için. Umut aşılamak olamlıdır görevimiz.Ben hep böyle bakarım yaşama…

Unutmayalım ki; giden gün ömürdendir…