Hukuk, günlük  dilimizde çok kullanılan bir sözcük. Adalet sözcüğünün partneri  ayrıca. Onlara hak sözcüğü de eklenirse Hristiyanların teslisi gibi kutsallık kazanıyorlar.

Bu üçü itiraz kültürümüzün de vazgeçilemez kavramlarıdır. Hele bir de demokrasi sözcüğüyle buluşurlarsa yeme de yanında yat tadına kavuşurlar.

Hak, hukuk ve adaletin olmadığı yerde demokrasi de olmaz tekerlemesi itiraz kültürümüzün yapıtaşıdır !

Orası öyledir ama, bu çok aşinası olduğumuz sözcüklerin tam anlamını acaba kaçımız biliriz ? Kaçımız tanımlayabiliriz bunları ?

Kafamda evirip çevirdim, bende yok. Bu kez ansiklopedik sözlüğü karıştırdım. Şöyle bir şey çıktı karşıma:

Belirli bir toplumda kişiler arasındaki ilişkileri düzenleyen ve devletin yaptırım gücüyle uyulması zorunlu kılınan davranış kurallarının oluşturduğu düzen.

Ansiklopedik sözlüğü karıştırırken bir şey daha öğrendim: Hukuk, toplumsal ilişkilere bağlı olarak sürekli gelişen ve değişen bir üstyapı kurumu imiş.

Buna göre gelişim seyri, altyapıdaki değişimlere bağlı. Toplumsal sistemin ve onun her bir ülkedeki uygulamalarının üstyapıdaki yansısı oluyor sonuçta…

Biraz aydınlanır gibi oldum. Demek ki buna göre bizim hukukumuzun temelinde kapitalist toplumsal yapı yatıyor…

Uzattım.

Aslında yasaya hukukla girmenin nedeni Aziz İhsan Aktaş davası, daha doğrusu davanın sonuçları !

Kestirmeden söylemem gerekirse yargının verdiği kararları anlayamadım ! Siz anlayabildiniz mi ?

TOM BARRACK !

Trump’ın Ortadoğu temsilcisi ve Türkiye büyükelçisi Tom Barrack, Suriye PKK’sının (YPG-SDG) kendisini lağvetmesini “tarihi bir olay” şeklinde selâmladı. Bunu anlamak zor değil. Çünkü bu “tarihi olay” Barracak’ın eseri ! PKK’yı ve Suriye Kürt etnistini gökyüzüne çıkarılmış vaatlerden yere indiren O ! PKK’ya Türkiye sınırında devlet kurma sözü verilmişti. Orada zaten bir “garnizon devlet” denemesi yaşanıyordu. Ancak Esad devrildikten sonra durum değişti. PKK’nın Şam yönetimine entegrasyonu gündem getirildi. Türkiye’nin de baskısıyla entegrasyon hızla tırmandı ve artık Suriye PKK’sı yok ! Bu süreç başarıyla noktalanmasa Tom Barrack da bugün olmayacaktı.

Suriye’de Baas döneminde de temel çelişkiler sosyal çelişkiler değildi. Çünkü kapitalist organizasyon zayıftı, sınıflar netleşmemişti. Bu yüzden temel çelişkiler mezhepsel karakterdeydi. Örneğin Esad yönetimi dar bir şii tabana basıyordu. Sünni baskıyla çoğunluk iktidarın dışında tutuluyordu.

Eğer PKK’ya devlet kurma imkanı tanınsaydı, Sünni çoğunluk ya da onu temsil eden A. Şara yönetiminin otoritesi zarar görecekti.

PKK’yı yönetenler bunun önceden göremedikleri için şimdi dizlerini dövüyor olmalılar.

ABD, PKK’yı Şam’a entegre ederek birleşik Suriye’nin önünü açtı. Doğru olan da buydu. Tamam, ABD bunu kendi çıkarı için yaptı, ama son analizde Türkiye’yi de bu kararı memnun etti.

Bundan sonra ne mi olacak ?

Suriye’ye nasıl bir rejiminin egemen olacağı sorusunun çözümünü sağlayacak yoğun bir diplomasi trafiğine ve önemli maddi yatırımlara sahne olacak Suriye. En azından yeni bir Afganistan olmayacak. Bu da bir şeydir !..

Şu an Suriye Baas/Rusya sultasından ABD sultasına geçmiş görünüyor. Belki hemen değil ama, gelecekte Suriye halkı bu gerçeği görecek ve bu kez ABD’ye karşı bağımsızlık bayrağını yükseltecektir.