Bir anamuhaleffet partisinin kendi içinden yeni bir parti çıkartıp o partinin de anamuhalefet kimliği kazanması demokrasilerde çok görülen bir olay değildir.

Yirmi küsur yılın anamuhalefet partisi CHP, kendi içinden yeni bir parti çıkarttı ve anamuhalefet rozetini ona verdi.

Bu hem olağandışı ve biraz da tuhaf olayı, butlancılar önceden görmüş müydü acaba ?

Sanmıyorum.

Butlancıların hedefi, Özgür Özel ve ekibini CHP içinde etkisizleştirmekti. Bu da tasfiyeler, atamalar, istifaya zorlamalar şeklinde yapılacaktı. Kurultay sürecine ancak ondan sonra girilecekti…

Bu plan tutmadı. Tutmazdı da. Niçin tutmayacağını Kılıçdaroğlu göremedi. Onun yeniden Türkiye’nin ikinci adamı olma hırsı anlaşılan gözlerini kararttı. Kendisini zorla CHP’ye ve halka kabul ettirme çabası Rus ruletine dönüştü !

CHP içinde daha şimdiden yeni bir muhalefet hareketinin üç vermesi de bunu gösteriyor.

Kılıçdaroğlu amacını ulaşmadı ama butlanı planlayanlara Amaçlarına ulaştı. Butlan öncesinin sımsıkı kenetlenmiş ve mecliste 139 milletvekili olan anamuhalefet partisi CHP bugün iki parça !

Özel’in kitlelerle kurduğu sıcak ilişkilerin yarattığı birikim de olmasa CHP cadı kazanına dönecek ve kendi içinden yeni bir anamuhalefet partisi de çıkartamayacaktı.

Bugünkü duruma bakalım…

Kılıçdaroğlu kendisini ne kitlelere ve ne de partisine kabul ettiremedi.

Ne açık alanlarda halkın karşısına çıkabiliyor, ne de doğru-dürüst kapalı salon toplantıları düzenleyebiliyor.

Bu durum, CHP içinde, alternatif lider yaratma yolunu açtı. Bir grup CHP milletvekili Kılıçdaroğlu’na bayrak açtı, Kurultay istiyorlar…

Sonuçta CHP, Kılıçdaroğlu’lu veya değil. 40 civarında milletvekili ile meclisin dördüncü partisi olma kaderine razı olacaktır.

Şu an zaten o konumda.

Burada önemli olan Yeni Parti artık…

Yeni Parti, partileşme sürecinin başında daha. Hızlı örgütlenip Kurultayını yapacak ve taşlar yerine oturacak…

Yeni kurulan partilerde bu süreç bir anlamda suskunluk süreci olarak geçer. Kısa da sürse yeri kurulan parti bir süre adeta politika sahasından çekilir.

Yeni Parti öyle olmamalı. Bu konuda yeni bir yol izlenmeli, gündem yaratacak önemde siyaset üretimini sürdürmeli, boşluk bırakmamalı.

Şu sıralar Türkiye çok kritik bir sürece girmiş durumda. PKK’nın tasfiyesi için çıkartılan yasa, aslında. Kürt etnistinin taleplerinin bir üvertürü !

Bunun peşinden daha kritik talepler gelmesi kaçınılmaz.

Diğer yandan iktidar AB hedefinden vazgeçmiş görünüyor. Mekke sözleşmesi de gösteriyor ki yüzümüz ne Batıya ve ne de Avrasya’ya dönük değil, tipik bir Ortadoğu ülkesi olma yolunda adımlar atılıyor.

Ayrıca yeni anayasa değişikliğinin neler getireceğini de henüz bilemiyoruz.

Yeni Parti şu an bu sorunların arkasında kalmış görünüyor. Kalmamalı oysa. Anamuhalefetin en etkin olmaması gerektiği bir sürece girdik. Boşluk bırakmamak gerekiyor.