Yorgun ve aç bir serçe, belki biraz kurtçuk filan bulurum biraz da dinlenirim diye bir filin kafasına konmuş. Filin kalın derisinin içindeki börtü böcekle biraz beslenmiş, epeyce dinlenmiş, sonunda yola koyulmaya karar vermiş. konukluk dürtüsüyle file seslenmiş: “ Fil kardeş kalkıyorum haberin olsun !..”

Fil, biraz şaşkın yanıtlamış serçeyi:

“Konduğundan haberim olmadı ki kalktığından haberim olsun ! Uğurlar ola…”

Davutoğlu’nun siyasetten çekilmesi ve tabelâ partisi Gerçek’in feshedilmesi biraz bu fıkrayı anımsatıyor insana:

Davutoğlu’nun AKP’li ikbal günlerinden sonra yeniden siyaset girmesi İle parti kurması bir tür yorgun serçe olayıydı! Ne dönmesini umursadı kimse ve ne de çekip gitmesini !

Bir zamanlar iktidar partisinin genel başkanlığı ile başbakanlığını yapmış bir siyasetçi için hazin bir sondur bu ! Ama bence hakedilmiş bir son…

Güzelim ülkemizde sürüsüne bereket parti var. Bunların bir kısmı mecliste de temsil ediliyorlar. Ama, ne iktidar hedefleri var ve ne de siyasete ve genelde Türkiye’ye bir katkıları…

Oysa siyaset iktidarı hedefleyen bir uğraştır. İktidar hedefin yoksa, politik-pratik bunu net şekilde doğrulamışsa o alanda kalmanın ne anlamı vardır ?

Bu gibi partilerin liderleri ve birkaç önde geleni, üç-beş oy hesabıyla büyüklere yanaşıp yeniden meclis  sıralarına dönüyorlar. Amaç ya da hedefleri yok. Türkiye’ye kalıcı bir yararları yok. Siyaset sahnesinin figüranları olmak onlara yetiyor !..

Buradan bakıldığında Davutoğlu’nun tabelâsını sırtlayıp siyasetten çekilmesi doğru bir karardır. Ama ağzında gevelediği kirlilikten kaçma argümanı en azından ona cuk otumuyor !..

**

Bu köşeyi izleyenler anımsayacaklardır. Birkaç kez küçük partilerin birleşmelerini önermiştim.

Siyasetin farklı paradigmaları vardır.l Bunlar belirli sosyal kategorilere yaslıdır. Sosyal kategoriler fazla değildir, ona bağlı olarak siyasal paradigmalar da… Her sosyal topluluk, kendi ideolojisini ve siyasetini üretir.

Bizim gibi ülkelerde çok çok üç-dört sosyal kategori vardır. Buna koşut olarak da o kadar siyasi organizasyon olması gerekir.

Bir ülkede otuz tane siyasal parti varsa orada gerçekdışı bir siyasal yapılanma var demektir.

Güzelim ülkemizde üç temel sosyal sınıf ve onların siyasi hareketleri vardır: Muhafazakarlar, radikal millliyetçiler ve solcular.

Küçük partilerin çoğu gerçekte ana akımın parçalarıdır.

Ben bunların kendi içlerinde birleşmelerini veya ana akım partilerine katılmalarını öneriyorum.

AKP’den ayrılanlar AKP’ye entegre olmalıdır. Milliyetçiler çok çok iki partide toplanmalıdır. Kaza sol da kendi içindeki ideolojik-siyasal ayrımları ikinci plana iterek birleşmelidir.

Eğer bu olsa hem siyasal trafik azalır, seçmenin oyları çok fazla boşa çıkmaz. Davutoğlu olayı gibi olaylar da yaşanmaz.

YRP ile RP birleşmelidir bence. Radikal milliyetçi alanda çok çok iki parti olmalı, muhafazakarlar tek çatıda toplanmalıdır. Keza sol da…

Demokrasiyi çok partili rejim olarak tanımlamak yanlıştır bence. Çünkü çok parti’nin sınırı yoktur ! Parti enflasyonuna demokrasi olarak görmek büyük bir yanılgıdır.