Bayram günleri çoğu insan sevdiklerini, eşlerini dostlarını arar, sorar görüşürdü.
En güzel, temiz, ütülü kıyafetlerimiz giyilirdir o günlerde.
Hatta çocukluk yıllarımızda aldığımız kıyafetlerimizi, ayakkabılarımızı giymek için iple çekerdik bayramı.
Bayram sabahı aileler topluca kahvaltıda sohbetlerde kahkahalar havada uçuşur, büyüklerin küçüklere, küçüklerin büyüklere daha saygılı ve özenli davrandığını görürdük.
Yardımlaşmanın aidiyet duygusunu tattığımız günlerdi o eski günler.
Eski günler çünkü artık o aidiyeti, o özeni, o saygıyı yıllar geçtikçe kayıp mı ettik acaba diye düşünmeden edemiyorum.
Büyüdükçe hayallerin küçüldüğü gibi zaman geçtikçe kutuplaşmalarımız, toplumsal hareketlerimizde çoğaldı mı dersiniz.
Dünyaya artık başka bir gözlükle bakıyoruz.
O açık, bu kapalı, o solcu bu sağcı diye kutuplaşır olduk.
Acaba kaç Türkün Kürt tanıdı var?
Dini inançlarımızı kapalı, açık diye sorgulamadan aynı masada keyifle ne kadar siyaset tartışabiliyorlar ya da birbirlerini kırmadan ne kadar bir araya gelebiliyorlar?
Kaç tane islamcının eşcinsel tanıdığı var?
Akademisyenler en cahil bulduğu kesime toplum içinde ne kadar yakın olabiliyorlar?
Ötekilerle bir araya gelmeden biz nasıl biz olabiliriz?
Tek tip bir toplulukla nasıl gelişebiliriz?
Bu kadar farklılıkların içinde olmadan nasıl huzurlu bir toplum yaratabiliriz?
Bu kutuplaşmayı, insanların birbirinden uzaklaşmasını sorgulamak gerekiyor.
Neden tek tipler var çevremizde ve nasıl aşabiliriz ötekilerle bir araya gelmeden kendimizi geliştirmeyi.
Elleri ve yanakları öpülesi insanlar eksik olmadığı, farklı siyasi görüşleri olanların kahkahalarının duyulduğu, cinsel ve dini kimliklerinin önemi olmadan, etnik kökenlerin sorgulanmadığı birlikte acılarımızın kahvelerde kaldığı sağlıklı nice bayramlarımız olsun sevgili herkes…