Ülkemizde saygı itaat emek olarak görülüyor.
Saygı, itaat midir?
Hayır!
Anneye saygı,
Babaya saygı,
Öğretmene saygı,
Büyüğe saygı,
Devlete saygı
Gibi kalıplar kültürümüz içinde klişeleşmiş öz kalıplarımız haline geldi.
Size şimdi bir hikaye anlatacağım;
Seksen yaşında bir adam, beş yaşında bir çocuk içeri girince ayağa kalkmış etraftakiler “Aman efendim ne yapıyorsunuz çocuk o demişler” yaşlı adam çocuk saygıyı bizden öğrenmeyecekse kimden öğrenecek diye cevap vermiş.
Ne kadar da güzel bir hikaye.
Saygı tam olarak da bu.
Çocuklarda davranış değiştirmek, bir şeyler öğretmek istediğimizde hep “öğüt”ü kullanırız. Halbuki yapılanın aksine çocuk yetiştirmede öğüt işlevsel bir yöntem değildir.
Çocuğun nerelerde nasıl davranması ve hata nasıl birisi olmasını istiyorsak ilk başta anne babaların çocuğa o şekilde davranması gerekir.
Saygıyı da öğretmek istiyorsak ilk başta anne ve babaların çocuğa saygı göstermesi gerekir. Çocuğa saygıyı göstermedikçe nasıl saygılı davranmasını bekleyebiliriz.
Çocuk çevresini taklit eder çevresindekiler nasıl davranıyorsa o da o şekilde davranmayı öğrenir.
Büyüğe saygı derken aslında çocuğa mızmızlık yap, hayvanlara eziyet et, yalan söyle kısaca kendini “üst” zannedebileceğin bir şeyler yap diyoruz. Çünkü öğrendiği “alt” hisset ve “üst”üne itaat ettir.
Bu çocukta büyüyüp anne baba olduğunda aynısını kendi çocuğuna yapacak olması gibi bir kısır döngüdür.
Asıl olan saygı miktarının yaşla birlikte artmasını düşünmek tamamen yanlıştır.
Çocukluğumuz bi hatırlayalım;
Yemeğe davet edildiğimizde büyüklerin masası ayrı hazırlanmış olur ve çocuklar mutfakta ya da daha küçük masalarda olurdu. Büyüklerin masaları daha özenli bir şekilde hazırlanmasına rağmen çocukların masalarında aynı özen olmazdı. Sanki görünmez oluverirdik. Sesimiz çıkmazdı. Çünkü saygısızlık olurdu ve itaat ederdik.
İtaate zorlanma bize otoriteye karşı korkak, pazarlıklı ve düzenbaz bireyler olarak geri dönecektir.
Saygı ile kalın biricik insan