Kalıtım mı yoksa çevre mi davranışlarımızı belirler?
Yapılan araştırmalar paylarının ne orada değiştiğini net olarak orataya koyamasa da bulunduğumuz çevre ile olan ilişkimiz kişilik özelliklerine etkisi ortaya konmuş bir gerçektir.
Hal böyleyken çocuklarımız dünya geldiği andan itibaren onlar İçin en önemli olan şey temel güven duygusu olmaktadır.
Burda bebeğin tüm ilişkisi annesiyledir. Temel ihtiyaçlarının açlık, soğuk, altını kirletme gibi bedensel rahatsızlıkların giderilmesidir.
Ayrıca çevreye karşı güven ya da güvensizlikte yaşamın ilk birinci yılında temelleri atılmaktadır.
Çevresine güvenme ve kendine güvenmek birbirlerinden ayrı konular değildir. Bir birey kendisine güven duymadan karşısındaki bireye nasıl güven duyabilir?
Güven kendiliğinden elde edinmek oldukça güçtür. Çocukluk yıllarındaki çevresine duygunu güvenle başlar.
Bebekte temel güven duygusunu etkileyen en önemli etken kaygılı bir annedir.
Kaygılı bir anne iseniz anneliğe yeterince hazır olmamakla birlikte kendi annenizde kaygılı biridir.
Çünkü hep dediğim gibi “kaygı bulaşıcıdır.”
Durum böyleyken bebekte tek güven kaynagı olan annenin kaygısını kolayca hayatının bir parçası durumuna getirir. İlerleyen zamanlarda sürekli tedirgin ve kolayca telaşa kapılan bir birey olur.
Temel güven duygusu için annenin tutarlılığı çok önemlidir. Beslenme, uyku gibi ihtiyaçlarının bir düzen içinde olması ve aksatılmaması gereklidir. Bebeğin annesinin kendisi ile ilgileneceğini bilmesi ona güven verecektir. Yaşamının ilk yıllarında bunlardan yoksun kalması yetişkinlik döneminde belirsizliklere karşı aşırı duyarlı olmasına sebep olacaktır ve kolayca paniğe kapılabilir hala gelecektir.
Bu yüzden annenin olumlu ya da olumsuz davranışları bebeğin üzerinde yaşam boyu kalıcı izler bırakabilir.