Sevmek
Sevilmeyi beklemeden sevmek
Hem de Onaylanma ihtiyacı hissetmeden, beklentisiz sevmek...
Sevilebilir olmayı mı beklediniz hep yoksa doğru sevmeyi mi seçtiniz?
Birisi size hayal kırıklığı, mutsuzluk, kaygı, yorgunluk hissettirirken diğerinde ise mutluluk veriyor.
Hep çocukluğumuzdan beri ders çalışırsan, söz dinlersen, yaramazlık yapmazsan, fikrini söylemek yerine susarsan, itiraz etmezsen, istediklerini ve arzularını ertelersen yani sevilmeye layık olmak İçin bunları yapan bir çocuk İçin sevmek hayatında var olabilir mi?
Tabi ki de
Hayır !
Bu çocuk yıllar sonra bir yetişkin olup sevmediği bir işte çalışmak zorunda kaldığında, fikirlerini sırf reddilme korkusu içinde rahatça beyan edemediğinde, isteklerini erteleyip sustuğunda mutsuzluğunun nereden kaynaklandığını bile bulamayacak.
Bir süre sonra sevilebilir olma beklentisi sevgi adına kurulan tek bağı olup çıkacak.
Sonra da ne mi olacak çevresinde de böyle insanlar arayacak. Onun sözünden çıkmayan, huzurunu bozmayan, iyi hissettiren, başarı kriterlerine uyan, eğlendiren insanlar sevilebilir olacak. Sevgi Kriterlerine uyan insan bulamadığında yer yüzünde sevilecek insan bulamayacak. Buna layık kimseyi bulamayacak. Hayatın çivisi çıkmış ve sevilecek kimse kalmamış olacaktır onun İçin.
Sonrası mı büyük bir içe dönüş ve yalnızlık öyküsü olacaktır.
Yalnızlık duygusu huzursuzluk yaratır. Sonrasında her şeyden kopmaya sebep olur. İnsanlardan kaçma, çaresizlik hatta suçlululuk ve utanç duygusunu da beraberinde getirir.
Kusurlu bir sevgi anlayışının kriterlerdir bunlar.
Sevgi de koşul şart kriter olmamalı.
İnsanı hayatta tutan sevgidir.
Yeni doğan biri eğer sevgiyi hissedip yaşayamazsa yaşamını da devam ettiremez.
Sevgi insana doğuştan yerleştirilmedi fakat sevgi öğrenilebilir bir beceri.
Bu yüzden çocuklarımızı sevgi ile büyüttüğümüz de sevgiyi öğrenecek ve bir birey olduğunda onlara huzuru, mutluluğu ve güveni vermiş olacaksınız.