Başta Fransa olmak üzere Avrupanın birçok ülkesinde halk sokaklarda, eylemler giderek domino etkisiyle yayılacak gibi.

Eylemciler özellikle lüks mağazalara saldırıyorlar, yakıp yıkıyorlar, kamu binalarını talan ediyorlar, kolluk güçlerine zarar veriyorlar. Bu aşamada klasik polis şiddeti ortaya çıkıyor, sokaklar savaş alanına dönüyor…

Bu tür eylemleri sevmiyorum, hiçbir zaman da sevmedim. Bunu defalarca yazdım da.

Bu tür eylemleri sevmiyorum ama önlenemez olduklarını da biliyorum.

Spontane/kendiliğinden gelme eylemler bunlar. Tam olarak ne zaman ortaya çıkacakları belli olmuyor, ne kadar süreceği belli olmuyor, ama bunları önlemek olası değil.

Bu tür eylemler toplumsal gerilimin üstdüzeye çıktığı koşullarda kendisi gösteriyor. Suyun  kaynaması gibi bir şey bu. Eylemlerin temelinde toplumsal adaletsizlikler yatıyor. Kitleler yıllarca bunları içlerine atıyor, biran geliyor, su kaynamaya başlıyor !..

Tüm toplumsal adaletsizleklerin kaynağı ise toplumsal sistem ya da kapitalizm !

Şöyle-böyle 200 yıllık bir geçmişi olan kapitalizm ölüyor artık. Bu sistem Avrupa kökenlidir. Dünyanın ilk burjuva demokratik devrimi 1789’da Fransa’da patlak vermişti. Devrimi yaratan toplumsal sistem kapitalizm’di.

Kapitalizm 20. yüzyılın başlarına kadar devrimci karakterdeydi. Serbest rekabete veya özgür piyasaya dayanıyordu. Siyasal anlamda da demokrasiye İdeolojisi de özgürlük anlamına gelen liberalizmdi.

Serbest rekabet iki yüz yılda tekelleşmeyi, o da büyük şirketlerin hegemonyasını yarattı; rekabet yine vardı, ama artık serbest değil, düzenlenmiş bir rekabetti bu.

Özgürlükçü/devrimci kapitalizm, 20. yüzyılın başlarından itibaren kendi zıttına dönüştü. Üst üste savaşları çıkarttı, dünyayı ile kez yeniden paylaştı. Sistem katılaştı, sömürü arttı ve sertleşti . toplumsal ve tarihsel gelişmenin önünde bir engele dönüştü.

Kapitalizmin önce Avrupa’da teneşire yatması doğaldır, çünkü orada doğdu. Orada yaşlandı.

Süregiden kitle hareketleri özünde kapitalizmin hastalıklarına karşı ! Toplumsal itirazların içinde herşey var: cinsiyet ayrımcılığını protesto var, renk, ırk, dın, mezhep ayrımcılığını protesto var, gelir-vergi adaletsizliğini öne iten protestolar var, tümünü bir araya getirdiğinde karşınıza kapitalizm çıkıyor. Çünkü bütün bunlar ona özgü sistemsel hastalıklar !

Bu eylemleri. Kapitalizme karşı çıktıkları için değil, siyasi anlamda hedefsiz oldukları ve ülkelerine maddi zararlar verdikleri için sevmiyorum…

Eylemlerin siyasi önderi yok. Siyasi önderi olmadığı için siyasi bir hedefi ve programı yok. Yeni isyan kokteylinin İçinde herşey var, ama çözüm yok.

Fransa’ya bakın… Siyasal partiler ortada yok. Komünistler de Faşistler kapı aralığından bakıyorlar eylemlere ve altı ay sonraki seçimlerde bunlardan nasıl yararlanacaklarının hesabını yapıyorlar. Çünkü Fransa solu da sağı da kapitalizme entegre olmuş düzen partileridir; devrimci değil evrimci ve karşıdevrimcidirler.

Bu eylemleri sevmiyorum. Bence ekonomik karakterde olsun siyasi/demokratik karakterde olsun yasal kitle eylemleri daha etkili. Çünkü önderleri belli, ne istedikleri ya da hedefleri belli. Kurulu düzen içindeki başıboş eylemlerden daha etkiler bu yüzden.

Devrimci eylemlerin siyasi önderi olur, yoksa eğer bunlar her türlü manipülasyona ve ajitasyona açık hale gelir.

Avrupa’daki eylemleri İsrail’in/MOSSAD’ın ajite ettiği söyleniyor. Öyle midir bilmiyorum, ama olasıdır. Trump ve Netanyahu, İran savaşı savaşında Avrupa’nın eski sömürgecilerinin kendilerini gelmez görmezden gelmesini unutmadılar ! Eğer eylemlerde MOSSAD manipülasyonu varsa gerçekten, eylemler onlar için bir intikam eylemi de oluyor.

Özetle bu tür eylemleri önderi ve hedefi olmadığı için herkes kullanıyor. Çöken/çürüyen Kapitalizm bile !..

İşte bu yüzden bu tür başıbozuk eylemleri sevmiyorum, bu yüzden karşıyım onlara. Ülkelerine zarar vermekten öte hiçbir işqlevleri yok ! Tüm tersi, kapitalizmi  “mağdur” gösteren bir ambians yaratıyorlar. Oysa eylemleri yaratan, son analizde, çöken çürüyen/ kapitalizmdir !..

Düzenin sınırları içindeki taleplerin gerçekleşme şansının en yüksek oluğu platform, seçimlerdir. Düzenin sınırlarını aşan taleplerin muhatabı ise düzenin temsilcileri değildir.