2023 yılında dönemin Zonguldak Belediye Başkanı Ömer Selim Alan ile AK Parti İl Başkanı Mustafa Çağlayan, Lavuar Alanı’nda incelemelerde bulunmuş Alan, projenin yedi ay içinde tamamlanacağını sözünü vermişti.

Aradan yaklaşık üç yıl geçmesine rağmen proje tamamlanamamıştı.

Verilen yedi aylık söz hava asılı kalmıştı.

 Yeni Parti Zonguldak Milletvekili Deniz Yavuzyılmaz’ın açıkladığı rakamlara göre, 2021 ve 2023 yıllarındaki süreçte yüklenici firmalara toplam 242 milyon 291 bin lira ödendi. Yavuzyılmaz, 2021 yılında 69 milyon 504 bin liraya tamamlanabileceğini belirttiği projenin bitirilemediğini, yeniden ihalelere çıkıldığını açıklamıştı.

Yavuzyılmaz’ın açıklamasına göre, 2026 yılındaki son sözleşme 205 milyon lira bedelle imzalandı. Fiyat farkları ve ilave maliyetlerle toplam harcamanın yaklaşık 500 milyon liraya ulaşabileceği öne sürmüştü.

Bu hesap doğruysa, bir Lavuar Alanı için yaklaşık yedi Lavuar Alanı parası harcanmış olacak!

Yavuzyılmaz’ın yaklaşık 430 milyon liralık kamu zararı oluşabileceği iddiası ortada. Rakamlar yanlışsa belgeleri açıklayın. Doğruysa sorumlularını ortaya koyun!

Yavuzyılmaz, projenin sözleşmede belirtilen 31 Ekim 2026 tarihine yetişmesinin güç olduğunu da söyledi. Mustafa Çağlayan ise açılış için 29 Ekim tarihini vermişti.

Sayılı gün kaldı. Proje açıklanan tarihte açılmazsa Yavuzyılmaz bir kez daha haklı çıkmış olacak.

Çağlayan, o zaman ne açıklayacak?

Selim Alan’la poz verildi, Sezer Köroğlu ile açılış sözü verildi. Alan gitti, Köroğlu gitti; proje bitmedi!

Şimdi merkez ilçe başkanı Hüseyin Uzun oldu. Bu kez onu yanınıza alıp yeni bir açılış tarihi mi vereceksiniz?

Bakanlık destekli projenin takibini yapmak, yüklenici firmadan iş programına uymasını istemek ve gecikmenin hesabını sormak bizim görevimiz değil. Bu sorumluluk, projenin müjdesini verenlerin ve yürütülmesinden sorumlu olanların omuzlarında.

Yedi ay dediniz, yıllar geçti. Açılış tarihleri verdiniz, proje bitmedi.

Şimdi Zonguldak yeni bir müjde değil, tamamlanmış bir Lavuar Alanı bekliyor!

Sayın Çağlayan…

PUTLAR ARTIK TAHTADAN YAPILMIYOR, İBRAHİM!

Putlar artık tahtadan yapılmıyor, İbrahim…
Kimi para, kimi makam, kimi torpil, kimi kibir, kimi menfaat…

Artık önlerinde diz çökmüyorlar belki ama bir koltuk uğruna boyun eğiyor, üç kuruş menfaat için vicdanlarını susturuyorlar. Dillerinde adalet, ellerinde ayrıcalık listeleri var. Haktan söz ederken kendilerine yakın olanın haksızlığını görmezden geliyorlar.

Parası olanın sözünü doğru, makamı olanın yanlışını hikmet sayıyorlar. Güçlünün karşısında susup güçsüzün karşısında seslerini yükseltiyorlar. Sonra da buna hayatın gerçeği diyorlar.

Oysa insan, çıkarına dokunduğunda da hakkı savunabildiği kadar dürüsttür. Kendi yakınının önüne konulan haksız bir ayrıcalığa itiraz edebildiği kadar adildir.

Putlar artık tahtadan yapılmıyor, İbrahim…
Bazen bir koltukta oturuyor, bazen bir servetin ardına saklanıyor, bazen de insanın kendi içinde büyüyor.

Ve insan, içinde büyüttüğü puta dokunulunca belli ediyor neye taptığını…

Bazılarına ne de yakışıyor bu benzetmeler, değil mi? İsim vermeye ne hacet…

Herkes hangi koltuğun önünde eğildiğini, hangi menfaat uğruna sustuğunu gayet iyi biliyor…