Hüda-Par lideri Yapıcıoğlu bir kez daha karma eğitime karşı çıktı; bunun yanısıra milletin lâiklikle sıkıntısı olduğunu söyledi.

Karma eğitime karşı çıkmasını da “taciz” gibi cinsel bir argümana bağladı…

Şeriatçıların bilinen itirazları bunlar ve sistemsel/sınıfsal bir karakteri var. Lâiklikle de iç-içe …

Sağdaki politikacılar, sadece kendi mahallelerinin “kütüphane”sindeki kitapları okuyorlar; kimilerinin ise böyle alışkanlıkları da yok.

Aksi olsa, Yapıcıoğlu, Laikliği yaratanın gerçekte millet olduğunu bilirdi. Laiklikle sıkıntısı olan millet ve milli devlet değil, din devletleridir. Teokratik monarşi yanlılarıdır.

Biraz başa saracağım:

Lâik Yunanca’da (laos) halk anlamına gelen bir kelime/kavram.  Kavramın sınıfsal/siyasal karakteri var: buradaki halk, ruhbanlar ile soylular dışındaki insanlar.

Buradan bakıldığında lâiklik, millet ve milli devlete özgü bir kavram, onlarla iç-içe…Laiklik, bir ideoloji değil; bir yönetim ilkesi, devletin niteliklerinden birisi…

Örneğin Osmanlı feodalizme dayalı bir teokratik monarşiydi. Din devletiydi. Devletin tebası, halk/millet değildi, ümmetti: Dindar insanların topluluğu…

Lâiklik Batı kökenli. İlk burjuva demokratik (kapitalist) devletler orada kuruldu. İlk milletler Batı’da ortaya çıktı. Örneğin Fransa’da…Milletlerde birlikte milliyetçilik kavramı da…

Din devletleri, Doğu’da olsun Batı’da olsun aynı toplumsal sistemin (feodalizm) üzerine basıyordu. Egemen güç Batı’da kilise ile soylulardı. Başlıca üretim aracı topraktı. Sistem, Batı’da serf, Osmanlı’da reaya denilen toprağa bağlı köylülerin emeğine dayanıyordu. Sistem embriyon/tohum halinde kendi zıddını da beraberinde taşıyordu. (Diyalektik)

Tarihsel ve toplumsal gelişme sonucu, 18. ve 19. yüzyıllarda feodal üretim ilişkileri, kendi içinde kapitalist üretim ilişkilerinin filizlenmesine yolaçtı. Gelişen yeni toplumsal ilişkiler (sistem) serbest işgücüne ihtiyaç duyuyordu. Ancak başlıca üretici güç olan köylüler toprağa bağlıydı, özgür değillerdi. Kapitalizm, sosyal planda, toprağa bağlı köylüleri özgürleştirme mücadelesini başlattı. Önder güç kentsoylular (burjuvazi) idi ve temel güç de köylüler… O dönemde; doğal olarak köylülerden büyük destek gördü, uzun mücadeleler sonucu din devletlerinin yerini milli devletler ile milletler aldı. Siyasi sistem lâikleşti. Din, devletten uzaklaştırıldı. Devlet din karşıtlığı değildir; din devletinin reddidir. Bireylerin inanç ve ibadetlerinde özgür olmaları temeline dayanır. Milli ve demokratik devlet, din kurallarının dışındaki bir yapılanmayı öngörür.

Günümüzdeki Suudi Arabistan, Katar ve BEA gibi körfez ülkeleri, temelde kapitalist üretim ilişkilerine yaslı birer din devletidir; teokratik monarşilerdir. Buradan bakıldığında tarihsel ve toplumsal açıdan geçiş aşaması geciktirilmiş devletlerdir.

Amorf/deforme bir yapıdır bu. Toplumsal gelişim/değişim dinamikleri, bu çağdışı rejimleri, aydınlanma/çağdaşlaşma doğrultusunda sürekli baskılıyor. Kadınların buralardaki ve İran’daki tesettür karşıtı eylemler bunun tipik bir tezahürü…

Bizim radikal İslamcı yeni Osmanlılar benzeri bir yapı özlemi içindeler. Ama şunu bile göremiyorlar: 100 yıldır kapitalizm temelinde oluşan milli demokratik/lâik bir yapıyı teokratik bir monarşiye dönüştürmek pek olası değil. Türkiye Cumhuriyeti o tür bir yapılanmayı, onun ideolojik, siyasal ve kültürel üstyapısını aşalı çok oldu.

Boşuna konuşuyorlar…

Lâikliği din karşıtlığı olarak sunmak provakasyondur. Lâiklik, devletin de dinin de özgürleşmesi olayıdır. Devletin dinden bağımsızlaşması, bireylerin inanç ve ibadet konusunda özgürleşmesi…Bu aynı zamanda dinin de bir inanç olarak özgürleşmesi demektir. Lâik bir toplumda kimse kimsenin dinine, ibadetine karışmaz. Zorlama yoktur. Tüm inançlar/dinler kardeşçe yan yana yaşar. Kimse kimseyi kiliseye, camiye, havraya gitmediği için suçlamaz. Bu şekilde ulusal bütünlük inanç kulvarında da güvenceye kavuşur…Bunu istemiyorlar !..