Hüda-Par lideri YapıcıoÄŸlu bir kez daha karma eÄŸitime karşı çıktı; bunun yanısıra milletin lâiklikle sıkıntısı olduÄŸunu söyledi.

Karma eÄŸitime karşı çıkmasını da “taciz” gibi cinsel bir argümana baÄŸladı…

Åžeriatçıların bilinen itirazları bunlar ve sistemsel/sınıfsal bir karakteri var. Lâiklikle de iç-içe …

SaÄŸdaki politikacılar, sadece kendi mahallelerinin “kütüphane”sindeki kitapları okuyorlar; kimilerinin ise böyle alışkanlıkları da yok.

Aksi olsa, Yapıcıoğlu, Laikliği yaratanın gerçekte millet olduğunu bilirdi. Laiklikle sıkıntısı olan millet ve milli devlet değil, din devletleridir. Teokratik monarşi yanlılarıdır.

Biraz başa saracağım:

Lâik Yunanca’da (laos) halk anlamına gelen bir kelime/kavram.  Kavramın sınıfsal/siyasal karakteri var: buradaki halk, ruhbanlar ile soylular dışındaki insanlar.

Buradan bakıldığında lâiklik, millet ve milli devlete özgü bir kavram, onlarla iç-içe…Laiklik, bir ideoloji deÄŸil; bir yönetim ilkesi, devletin niteliklerinden birisi…

ÖrneÄŸin Osmanlı feodalizme dayalı bir teokratik monarÅŸiydi. Din devletiydi. Devletin tebası, halk/millet deÄŸildi, ümmetti: Dindar insanların topluluÄŸu…

Lâiklik Batı kökenli. Ä°lk burjuva demokratik (kapitalist) devletler orada kuruldu. Ä°lk milletler Batı’da ortaya çıktı. ÖrneÄŸin Fransa’da…Milletlerde birlikte milliyetçilik kavramı da…

Din devletleri, DoÄŸu’da olsun Batı’da olsun aynı toplumsal sistemin (feodalizm) üzerine basıyordu. Egemen güç Batı’da kilise ile soylulardı. BaÅŸlıca üretim aracı topraktı. Sistem, Batı’da serf, Osmanlı’da reaya denilen topraÄŸa baÄŸlı köylülerin emeÄŸine dayanıyordu. Sistem embriyon/tohum halinde kendi zıddını da beraberinde taşıyordu. (Diyalektik)

Tarihsel ve toplumsal geliÅŸme sonucu, 18. ve 19. yüzyıllarda feodal üretim iliÅŸkileri, kendi içinde kapitalist üretim iliÅŸkilerinin filizlenmesine yolaçtı. GeliÅŸen yeni toplumsal iliÅŸkiler (sistem) serbest iÅŸgücüne ihtiyaç duyuyordu. Ancak baÅŸlıca üretici güç olan köylüler topraÄŸa baÄŸlıydı, özgür deÄŸillerdi. Kapitalizm, sosyal planda, topraÄŸa baÄŸlı köylüleri özgürleÅŸtirme mücadelesini baÅŸlattı. Önder güç kentsoylular (burjuvazi) idi ve temel güç de köylüler… O dönemde; doÄŸal olarak köylülerden büyük destek gördü, uzun mücadeleler sonucu din devletlerinin yerini milli devletler ile milletler aldı. Siyasi sistem lâikleÅŸti. Din, devletten uzaklaÅŸtırıldı. Devlet din karşıtlığı deÄŸildir; din devletinin reddidir. Bireylerin inanç ve ibadetlerinde özgür olmaları temeline dayanır. Milli ve demokratik devlet, din kurallarının dışındaki bir yapılanmayı öngörür.

Günümüzdeki Suudi Arabistan, Katar ve BEA gibi körfez ülkeleri, temelde kapitalist üretim ilişkilerine yaslı birer din devletidir; teokratik monarşilerdir. Buradan bakıldığında tarihsel ve toplumsal açıdan geçiş aşaması geciktirilmiş devletlerdir.

Amorf/deforme bir yapıdır bu. Toplumsal geliÅŸim/deÄŸiÅŸim dinamikleri, bu çaÄŸdışı rejimleri, aydınlanma/çaÄŸdaÅŸlaÅŸma doÄŸrultusunda sürekli baskılıyor. Kadınların buralardaki ve Ä°ran’daki tesettür karşıtı eylemler bunun tipik bir tezahürü…

Bizim radikal Ä°slamcı yeni Osmanlılar benzeri bir yapı özlemi içindeler. Ama ÅŸunu bile göremiyorlar: 100 yıldır kapitalizm temelinde oluÅŸan milli demokratik/lâik bir yapıyı teokratik bir monarÅŸiye dönüştürmek pek olası deÄŸil. Türkiye Cumhuriyeti o tür bir yapılanmayı, onun ideolojik, siyasal ve kültürel üstyapısını aÅŸalı çok oldu.

BoÅŸuna konuÅŸuyorlar…

LâikliÄŸi din karşıtlığı olarak sunmak provakasyondur. Lâiklik, devletin de dinin de özgürleÅŸmesi olayıdır. Devletin dinden bağımsızlaÅŸması, bireylerin inanç ve ibadet konusunda özgürleÅŸmesi…Bu aynı zamanda dinin de bir inanç olarak özgürleÅŸmesi demektir. Lâik bir toplumda kimse kimsenin dinine, ibadetine karışmaz. Zorlama yoktur. Tüm inançlar/dinler kardeşçe yan yana yaÅŸar. Kimse kimseyi kiliseye, camiye, havraya gitmediÄŸi için suçlamaz. Bu ÅŸekilde ulusal bütünlük inanç kulvarında da güvenceye kavuÅŸur…Bunu istemiyorlar !..