Doğru ve yanlış kavramları, bir çok kavram gibi, görece kavramlardır. Farklı paradigmalara göre farklılaşırlar.

Doğru ve yanlış kavramalarının da, bu nedenle, sınıfsal bir karakteri vardır:

Farklı sınıfsal çıkarlar, doğru ve yanlış kavramlarını, bazen, hatta çoğu zaman, birbirine zıt hale getirir.

Patron için “doğru” olan için “yanlış”; patron için “yanlış” olan için “doğru” olabilir; genelde öyle de olur.

Farklı paradigmaların doğru-yanlış kavramlarını nasıl farklılaştırdığını hâttâ taban tabana zıt hale getirdiği son doktor eylemlerinde de yaşadık:

İktidar, doktorların “grev” yapmasına tepki gösterdi, bunun “yanlış” olduğunu söyledi.

“Grev”ci doktorlar ise, tam tersini ileri sürdü.

Farklı paradigmalar, kaçınılmaz olarak, farklı argümanlar da yaratır.

Doktorların eyleminde bunu da gördük/yaşadık:

İktidar kanadı, Hipokrat yeminini filan da araya sıkıştırarak doktorların hastalarını terk etmesinin yanlış olduğunu söylerken; doktorlar acil servislerin açık olduğunu, eylemin can güvenliği gibi yaşamsal bir hakka dayandığını belirttiler.

Farklı paradigmalar arasında ortayolculuk olmaz. Buna soyunanlar olur ama ! Hem doktorları ve hem de iktidarı “haklı” gösteren yorumlara tanık olmadık mı ?

Böyle ikiyüzlü yaklaşımlar Nasrettin Hoca fıkrasına benzer:

Komşusu ile anlaşmazlığı olan birisi hocaya gitmiş, derdini anlatmış, çözüm istemiş. Hocaefendi, sakalını sıvazlayıp hükmünü bildirmiş: “Sen haklısın !..”

Derken, bu kez öteki gitmiş hocaya, derdini anlatmış, çözüm istemiş. Hoca, sakalını sıvazlayıp hükmünü bildirmiş:

Adam sevinerek gittikten sonra Hoca’nın bir yakını demiş ki; “hocam bu nasıl iştir, iki tarafın da haklı olduğunu söyledin, peki haksız  kim?”

Hocadır, sakalını sıvazlayıp “sen de haklısın !” demiş…

Ortayolculuk buna benzer: Sonuçta herkesin haklı ve/veya herkesin haksız olduğu bir sonuca ulaştırır insanı.

Terminolojik bir ayrımla, oportüzimdir bu. Oportünizm, ilkesizliğin ya da taraf olmanın öteki adıdır.

Kalem dünyasında ne de çok oportünist vardır:

Bunlar genelde “tarafsız”ayaklara yatarlar. Olaylara “kuşbakışı” yaklaştıkları savındadırlar. “Objektif”tirler. Her fırsatta, her olayda ahkâm keserler. Yöntemleri zihinsel korfüzyon/karışıklık yaratmaktır.

Hem grevci işçi haklıdır bunlara göre, hem de patron !..

Hem doktorlar haklıdır, hem hükümet!..

Bu kerataların ikiyüzlülüğünü doktor eyleminde kurtaran (!) bir şey oldu:

Bir imam, Cuma hutbesinde, eylemci doktorların dövülmesini, öldürülmesini istedi…

Oportünist kalemler balıklama daldılar olaya:

Hocaya veryansın edip ikiyüzlülüklerini perdelediler !..

Doğru-yanlış, haklı-haksız kavramları farklı paradigmalara göre, farklı/zıt anlamlara bürünüyorsa, gerçek nerededir peki ?

Sömürüde !

Ortada bir küresel sınıfsal ve bireysel sömürü varsa; ezilen/sömürülen ulus, sınıf ve birey haklıdır, tepki göstermesi doğrudur.

Doğru ile yanlış kavramları görecelidir ama, sömürü/baskı göreceli değildir; olsa olsa derecelidir…

Namuslu kalem olmanın yolu; haksızlığa, sömürüye, baskılara karşı olmaktan geçer. Ötekilerin çekiverin kuyruğunu !..