Millet de demokrasi de, tarihin tanıdığı dördüncü toplumsal sistem olan Kapitalizmin yarattığıdır.

Sistemin temel karakteristiği de üretim araçlarının özel mülkiyetidir.

Kadınların oy hakkının bulunmadığı ataerkil antik Yunan demokrasisi bir yana koyacak olursak, demokrasi kavramı en berrak ifadesine ilkten kapitalizmle kavuştu.

Kapitalizmden önce millet kavramı Ä°slam’da vardı, ama Ä°slam topluluÄŸu anlamına geliyordu. Toprak, dil, soy, Pazar ve kültür birliÄŸine dayanan çaÄŸdaÅŸ milletler kapitalizmle birlikte doÄŸdu.

Demokrasi, halk iradesi anlamına gelir, ama aslında bu bir aldatmacadır. Bir ülkede üretim araçlarının mülkiyeti hangi sosyal kesimin elindeyse patron odur !

Temsili seçimler teorik olarak halkın iradesini yansıtır, ama o irade gerçekte manipüle edilmiş bir iradedir. Bu irade çarpıtması kitle iletilişim araçlarıyla yapılır.

**

Güzelim ülkemiz de demokrasiyle yönetilen bir ülke. Yüzyılı aÅŸkın süredir böyle . Çokları demokrasi kavramını çok partili yaÅŸamla özdeÅŸleÅŸtirir. Buradan kalkarak Türkiye’yi demokrasinin DP ile geldiÄŸini savunur.

Oysa demokrasi bir altyapı sorunudur öncelikle, üretim araçlarının el değiştirmesi olayıdır. Bir başka deyişle üretim araçlarının mülkiyetinin yeni doğan sosyal sisteme ve onun kurucularına geçmesi olayıdır.

Demokratik devrim, toprağa bağlı köylülerin özgürleşmesini, üretim araçlarının devrimin önderi olan sosyal sınıfın eline geçmesi anlamına gelir.

Osmanlı’da baÅŸlıca üretim aracı olan toprak soyluların elindeydi. BaÅŸlıca üretici güç olan köylüler/reaya topraÄŸa hukuken baÄŸlıydı.

Cumhuriyet, reaya’yı özgürleÅŸtirdi, baÅŸlıca üretim aracı olan toprak kısmen köylülere verildi, ama daha çok devletin elinde kaldı. Çünkü ona sahip çıkıp iÅŸletecek sosyal bir sınıf henüz ortada yoktu.

Kurtuluş savaşı ve onu izleyen demokratik devrim, yukarıdan aşağıya kapitalizmin temellerini attı. Millet ve laik devlet böyle kuruldu.

Cumhuriyet devrimi bir sosyal sınıfa değil, asker ve sivil aydınların oluşturduğu bir öncü zümreye dayanıyordu, önder onlardı.

Belki ironiktir ama, çok partili yaÅŸama geçilmesi, demokrasinin pekiÅŸmesi deÄŸildi, bir karşı devrimdi. Ä°nönü’nün ikinci dünya savaşındaki oportünist çizgisı de bunda etkili oldu.

**

Bu bilinen seyleri tekrar etmemin bir nedeni var:

Türkiye bugün de demokrasiyle yönetiliyor, ama demokrasi liginin neresindeyiz gerçekte ?

Demokrasi teriminin diÄŸer kalite göstergelerindeki erozyonu bir yana koyuyorum…

CHP’nin sadece fiziken deÄŸil, fikren de içinin boÅŸaltılmaya çalışılması bile, demokrasi ligindeki yerimizi gösteriyor.

CHP, ilk, dünya savaşında, emperyalistler tarafından parçalanan, yaÄŸmalanan Osmanlı’nın enkazından laik cumhuriyeti çıkartan öncü siyasi partisidir.

CHP’nin KılıçdaroÄŸlu aracılığıyla fikrin de içinin kuÅŸatılması demek, cumhuriyetin kurucu felsefesini yok etmek anlamına gelir. Yani tam bağımsızlık ideolojisini, gerçek demokrasiyi, çaÄŸdaÅŸlığın bütün bileÅŸenlerini…

Şı sıralar cumhuriyetin önder partisi yokolma tehlikesi içinde. Devlet Bahçeil’nin de dediÄŸi gibi bu bir parti içi çekiÅŸmesi  deÄŸildir, milli sorundur, demokrasi sorunudur !..

Özel ve arkadaÅŸları CHP’yi bırakmamalıdır. HoÅŸ zaten CHP, bırakılacak partilerden deÄŸildir. Onu bırakmak Gazi Kemal’i ve onun eserini bırakmak anlamına gelir !..