10 yaşındaki çocuğun eline mikrofon verip “Bay Kemal”e “hain”dedirtmek nasıl bir politikadır?

Tamam, akla mantığa sığmıyor, ama politika dediğiniz şey de tam budur işte !

Politikada, iktidara gelmek ya da onu bırakmamak için tüm enstrümanların kullanılması mubahtır. Politikanın amacı da budur zaten. Ana amaç iktidar’sa, ötekiler teferruattır.

Burjuva siyasetçiliğinden sözediyorum…

Vahşi kapitalizmin vahşi bencilliği en çok politikada yansısını bulur. Vahşi kapitalizmin ya da neoliberalizmin ekonomik düsturu olan “ana amaç kâr, üretim kâra araç” sloganı, politikada “ana amaç iktidar, politika ona araç” şeklindedir.

Frenkler buna Makyavelizm diyor.

Kullanılan yöntemlerin ve polıtik yapma üslubu farklılaşması, iktidar oyununun içeriğini değiştirmez.

Kılıçdaroğlu, genelde muhalif politikacılar, burjuva politikacılığına Ortodoks bir yaklaşım sergiliyorlar. Onlar da her enstrümanı kullanıyor, ama seçerek ve “siyaset etiği” denilen soyut kavrama yakın durmaya çalışarak…

Çocuk Olayı, farklılaşmanın bir başka örneğini de verdi:

Soylu, çocuğun sözlerini, “çocuktan al haberi” diye onayladı. Kılıçdaroğlu siyaset etiğine yakın durdu, teşkilatına seslenerek çocuğa tepki gösterilmemesini, haberin de paylaşılmamasını istedi. Olaya yaklaşımına, “çocuk pedagojisinin dikkate alın”şeklinde bilimsellik katma çabası, fanteziydi.

**

Ben şunu gözlemlemeye başladım:

Politika yapma düzeyi ve üslubu giderek daha da düşecek ve zıvanadan çıkacak gibi…İktidar bunda kararlı görünüyor…

Soru şu:

Muhalefetin, her şeye rağmen, etik değerlere yakın durmasını kamuoyu nasıl karşılıyor ve karşılayacak ?

Son altı ay içinde yapılan kamuoyu yoklamaları, AKP’nin etik değerlere uzak duran politik üslubunun seçmen kitlelerinde pek tepki yaratmadığını, AKP’nin oy kaybının daha çok ekonomik nedenlere dayalı olduğunu gösteriyor.

O kadar ki, dinin âlenen siyasete âlet edilmesi bile eskisi kadar prim yapmıyor artık…

Sözü şuraya getireceğim:

İktidarın ve ortağının; her enstrümanı pervasızca kullanan ve küfürlü-tehditli bir dille bezenmiş (!) politik-pratiği karşısında muhalefetin çıtkırıldım bir politik üslup sergilemesi aydın çevrelerde olumlu etkilere yolaçıyor, ama seçmen kitlelerinin çoğunluğunu çok ilgilendirmiyor.

Yo hayır, etik değerlerden ve enstrüman seçiciliğinden vazgeçilmeli demiyorum, ama sonuçta iktidar oyununun aşırı çelebiliğe prim vermeyen ve tek kuralı kuralsızlık olan bir oyun olduğunun hatırlanması gerektiğini söylüyorum.

Örneğin İmamoğlu bunu anladı nihayet. Halk kar eziyeti çekerken sosyete balıkçısında İngiliz büyükelçisini ağırlama gafını örtmek için yüksek sesle konuşma, mobese dümenciliğini öne itme, hatta Adalet Bakanının affedilmesini mobese olayına bağlayarak, olayı bir “kelle alma” şeklinde niteleme yolunu tutması bunu gösteriyor…

İktidar mücadelesinin silahlığına çocukların da sokulduğu bir süreç içine girdik sonunda.

Bu, yanlış, ama sürpriz de değil.

Fantezilere dayalı çıtkırıldım bir üslûp, politik arenaya çocukları bile çıkartmaktan geri durmayanların karşısında sürgit tutunamaz.

Toplumsal gerçekleri daha yalın ve cesur bir üslupla seslendirmenin zamanı gelip geçiyor…