“Yazma sözünü verdiğim bir destanın giriş notlarını hazırlarken aklıma düşenleri, sevgili kardeşim E. Bülent Yardımcı’ya hem geçmiş olsun, hem de merhaba diyerek”

Yere düşen seslerdir dağınıklığımız, çaresizliğimiz.

Göz yaşlarımızda kabuk bağlamayan acılar, çünkü sürüyor kavga,

Dön gel demiyor yaşam, sevdiğimiz toprak, bizdensin diyor,

Uzanıp kulağımıza son türkülerini söylüyor.

Ey yaşamak kabul ettin bizi,

Biz de kabul edip bağrımıza basıyoruz kavgamızı.

Sökülen tırnak, yakılan ten, bir ok olup batar onlara,

Anlamak istersen kavganın boyutlarını, bak yıldızlara.

Sür kanını bir başka yaraya,

Kanamasın bağlanan kabuk,

Yeniden gurbetle dağlanmasın,

Sus demem ama sesin anlamlı olsun.

*

Gecenin yarısı da gecedir, zaman anlarsan, işkencedir,

Onlar, kirli camlarını kırsa da yaşlı gözlüklerimin

Beynim gözlüksüz de var olacak,

Çünkü yaşamak denen şey devasa bir diyalektik.

*

Haber verin sevdiğime,

Yoktur bir ihtiyacım, her zaman olduğu gibi,

Şimdi de gerçektir ihtiyacım.

Hepinizin gözlerinden öpüyorum,

Bastığınız yer gerçeğiniz olsun.

Saray, 01 Kasım 2020.