SEVGİLİ KARDEŞİM SULTAN KARADAŞ
GÖREVİDİR GECENİN KARANLIĞINA İLERLER

Şimdi senden çok uzaklarda ölüme yolculuğunu düşünüyorum. Karanlık, sıkıyor ruhumu bir mezar kadar. Sonra yaşamımıza dönüyorum, ömrümüz baştan sona karanlık, baştan sona mezar. Bu bir yanmanın, bir acının seslenişi değil. Bu, üstü küllenen bir gerçeğimizin çığlığı sevgili kardeşim. Bu gerçek, gidişini daha derinden, daha acılı yerleştiriyor yüreğime. İnsanların çok şey bildiklerini sanmaları, egolarıyla cehaletlerinin üstüne kül dökmeleri önemli değil. Çünkü, kişinin kimliği yaşama biçimindedir. Bir insan düşünün hatim etsin Marks’ı Engels’i, şimdi o devrimci mi olacaktır? İstediği sistemin koşullarına uygun bir yaşamı pratikleştirememişse, ne kadar gerçekçidir o konuda? Rahatsızlıklarında uğradığın Cağaloğlu’nda, benim Esenyurt’a gelişlerimde ve de Tekirdağ’da, o sahilde sabahladığımızda buna benzer şeyleri çok konuştuk. Bir insan paylaşımcı değilse; bir insan bilgi açlığı çekmiyorsa; bir insan elini taşın altına koymuyorsa ve bir insan düşünmüyorsa nerede onun devrimciliği? Gidişin salt bir ölüm acısı değil bende; biliyorsun en küçük çaptan en büyüğüne ölümleri yaşadım, o acıları bilirim. Ama senin ölümün gerçekten bir devrimci dostu yitirmenin acısı sevgili kardeşim Sultan.
Yoğun bakımdaymışsın aldığım bilgiye göre. O nedenle haberin olmayabilir. Amerika’da bir zenci, Amerikalı polislerce vahşi bir şekilde öldürüldü. Ortalık kaynıyor. Bu kaynama salt Amerika’da değil dünyada da sürüyor ve lanetleniyor ırkçılık.

Sevgili kardeşim, bu dünyada çok insan öldü, öldürüldü. Irkçılık için, çevre için ayağa kalkanlar; böylesine ortalığı kırıp dökenler, hiçbir zaman emek için, insan açlığı için ve tüm bunların baş nedeni olan kapitalizm ve emperyalizm için böylesine coşkulu bir ayaklanma ortaya koydular mı?
Sevgili kardeşim Sultan ölümünün, yokluğunun acısı buralarda. Dünya solunun sesi çıkıyor mu hiç? Kimlerin emperyalizm tarafından güdülendiği ve güdülenlerin güdülecekler aradığı bir zaman dilimine taşıdılar bizi.
Düşünmek zarar ve emperyalizm düşünüyor yerimize.
Sevgili kardeşim, bu boşluklarda ölüm acın ve senin adına, kendim adına yineliyorum umudumu: gecenin, karanlığına ilerlemesi göreviyse, sabahın ışıklarını beklemek, aramak ve bulmak bizim görevimizdir.
Saygıyla