Yaşamın karanlık, acılı yüzü, yaşamınızda baskın olunca, küçük bir gülücük sizi mutluluğun doruklarına taşıyabilir. Bir anlamda da güne iyi başlamak diyebilirim bu küçücük gülücüğe. Geçenlerde Atila Er aradı ve büyük bir coşkuyla, “Timuçin’le konuştum” dedi. Evet gün iyi başlamıştı. Hem haber güzeldi hem de Atila’nın sesi. Evet, bir çözüm bulup tüm günlere iyi başlamalıydık. Çok gereksinimimiz olan bu olayı nasıl çözebilirdik? Bu soru epeyce zamanımı alacak anlaşılan. İnsanın dostları, arkadaşları iyi olunca kendiside iyi oluyor bence. Tam gerçekçi bir söylem mi bu? Değil ama öyle olmasını istiyorum.

Bu olaydan birkaç gün sonra, dün, İzmir’den üniversiteli arkadaşlarım aradı. Sağ olsunlar bir araya gelmişler, beni de anıp aradılar. Gün yine iyi başlamıştı. Çünkü insanları, dostları, arkadaşları salt o kimlikleriyle saklamıyorum aklımda, yüreğimde. Bir fotoğraf makinesi gibi anlarımızı kayıt altına alıyorum, almışımdır da. Bana babamdan kalan en büyük miraslardan birisi de anları dondurup geleceğe taşımak. Yani fotoğraf. Hele renkliler çıkıp mertlik bozulmadan önceki masumiyet, çıkarsızlık, sevgi. Onlar, iştei şu şu buradayız, buluştuk derken, benim gözümün önünden anılar akıp gidiyor. Ki bazılarını anımsatınca anı4msıyor arkadaşlarım. Elli bir yıl öncesinden söz ediyoruz. Mutlu oluyorum. Umarım sesim onları da mutlu etmiştir. Dışarı bakıyorum direnen kimi kar parçacıkları var ama göz yaşlarına engel olamıyorlar.
Soğuk yolcu galiba.
Her türlü insani sıcağa merhaba.
Saray, 09 Şubat 2020.