Bedri Erel’i kaybettik. Görünür-görünmez bir kaza, O’nu bizden ayırdı…

Bedri Erel, sadece Ereğli’nin değil, tüm Zonguldak’ın en kıdemli gazetecisiydi. Hepimizin ağabeyiydi…

Sadece mürettiphane görmüş bir kuşağın değil, mürettiphanede kumpas sallamış bir kuşağın da son temsilcilerinin en kıdemlisiydi…

Bir çınardı O. Tüm çınarlar gibi ayakta öldü…

Bedri Erel, ilk’lerin de adamıydı:

Ereğli’de ilk günlük gazeteyi O çıkarttı. Ereğli’nin basın tarihi, O’nun Şirin Ereğli’siyle başladı.

İlk matbaayı da O kurdu. İlk entertipi O getirdi Ereğli’ye. İlk otomatik baskı makinasını da…

 o             o             o

Bedri Erel’in bende özel bir yeri vardır:

İstanbul’da, uzunca süren hastalık döneminde beni yalnız bırakmayan bir-iki dostun en önünde O vardı. Hastalıktan sonra annemin İstanbul’da kalmamı istemesine rağmen, onu ikna edip beni Ereğli’ye getiren de O’ydu.

1960’lı yılların ikinci yarısıydı. 68 Hareketinin filizlenmeye başladığı dönem…

Yazılarımı sol dergiler dışında kimse basmaya cesaret edemezken, O bastı. Özgürce yazmam için ağır baskılara göğüs gerdi, bu yüzden maddi kayıpları da oldu.

Ama, umursamadı…

Cezaevi yıllarından sonra Ereğli’ye döndüğümde, çokları beni görünce yol değiştirirken, gazetesinin kapısını yine O açtı bana…

Babamın ölümüyle iyice derinleşen o acı dolu yıllarımdaki başlıca moral kaynağım da, O ve sevgili eşi Süheyla Erel olmuştu. Kısaca yenge derdik o güzel insana…

O günleri nasıl özlüyorum, bilemezsiniz…

Bir de bu günlere bakın ! En büyük primi saygısızlığın,çirkefliğin yaptığı; tetikçiliğin, terbiyesizliğin, ahlak yoksunluğunun, ispiyonculuğun, dönekliğin, yalakalığın “gazetecilik”  sayıldığı şu günlere !..

Pandora’nın kutusuna döndü güzelim kentimiz !..

Son on yıl ! Haftalıkların pıtırak gibi çoğaldığı, son on yıl bitirdi basını !..

Bedri ağabey, şöyle böyle yirmi yıla yakındır fiilen gazetecilik yapmıyordu. Ama, hiç kopmamıştı meslekten. Hiç aksatmaksızın her gün Şirin Ereğli’nin bürosuna gider, orada birkaç sigara tüttürdükten sonra bizim Yeni Ufuk’un eski bürosuna uğrardı. Eskilerden konuşur, güncel olayları didiklerdik.. Son gününe kadar gazetesinden/matbaasından uzak kalmadı…

Rakıcıydı. Rakısını inanılmaz bir keyifle içerdi. Son yıllarında yarım 35’likten bir dubleye kadar sınırlamıştı günlük rakı limitini. Yiyeceklerle pek arası hoş değildi…

Şık gezerdi. Bu özelliğini ölümüne dek hiç kaybetmedi.

Sınır tanımaz merakı, mesleğin doğasının dışavurumuydu…

Bedri ağabey yok artık ! Anısı elbette bizimle yaşayacak.

Ama bu yetmez ! Ereğli’yi yönetenler, O’nun adını ölümsüzleştirecek bir çözüm de üretmeliler.

Bunu hak ediyor…

Güle güle Bedri ağabey… Günlerden bir gün görüşmek üzere..